مىنگريستند و فرمانروايان آن حكومت را رهبر و خدمتگزار مركز دينى مىپنداشتند . آن حكومت - در واقع - آميزه‌اى از صدارت و حاكميت دنيوى و رهبرى دينى بود و به نام زعامت دينى بر عرب فرمانروايى مىكرد . حكومت حجاز در حرم الهى ، بر مصالح و كارهاى نمايندگان اعزامى [ از دور و نزديك ] به خانهء خدا ، نظارت داشت و شريعت حضرت ابراهيم را اجرا مىكرد و داراى ادارات و تشكيلاتى شبيه ادارات و پارلمان كنونى بود . اما حكومتى ضعيف و ياراى حمل بار سنگين را در خود نمىديد ؛ زيرا در جنگ أحباش [ اين مسأله ] روشن گرديده بود .