[ در پيش به طور مشروح فداكاريهاى ابو طالب بيان گرديد . ] ديگر به تكرار آن چه كه او از پيامبر صيانت و نگهدارى مىكرد و دژ محكمى بود كه دعوت اسلامى را از هجوم و حملهء اشراف قريش و ابلهان مصون مىداشت ، نياز نيست . [ . . . ] ابو سعيد خدرى مىگويد : هنگامى كه پيامبر از عمويش ياد مىكرد ، مىفرمود : اميدوارم روز قيامت ، شفاعتم به او بهره برساند . . . ( 1 ) خديجه به رحمت خدا پيوست . سه ماه يا دو ماه پس از مرگ ابو طالب ، ام المؤمنين ، خديجه - سلام اللّه عليها - در ماه رمضان سال دهم بعثت و در شصت و پنج سالگى دار فانى را وداع كرد و پيامبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - در آن زمان پنجاه سال داشت . « 1 » به راستى خديجه براى پيامبر از نعمتهاى ارزنده و والامقام آفريدگار بود كه مدت بيست و پنج سال ، مهربانانه و دلسوزانه در كنارش اضطراب و سختيهاى او را مىكاست و به روح و روانش آرامش مىداد و در تلخ‌ترين اوقات ، هم چون فرشته‌اى او را كمك مىنمود و در راستاى تبليغ دين مبين و اعتلاى كلمهء توحيد يار و ياور و در مبارزهء تلخ و پرمشقت ، عليه دشمنان ، شريك او بود و از بذل جان و مال هيچ دريغ نمىورزيد . پيامبر مىفرمايد : « وقتى مردم مرا پيروى نمىكردند و تكذيبم مىنمودند ؛ خديجه ايمان آورد و تصديقم كرد و هنگامى كه مردم مرا از مال و ثروت محروم مىداشتند او مرا در اموال و دارايىاش شريك گردانيد . و فرزندانم - جز ابراهيم - از اوست و خداوند از همسران ديگرم - جز ماريه - فرزندى به من نداد . » « 2 » ( 2 ) صحيح از ابو هريره روايت مىكند كه : جبرئيل خدمت پيامبر آمد و گفت : اى رسول خدا ! اين خديجه است كه مىآيد و ظرفى پر از غذا يا آب [ در دست ] دارد . وقتى رسيد ، از جانب پروردگارش به او سلام برسان و او را به جايگاهى در بهشت - كه هيچ گونه سر و صدا و رنج و خستگى در آن نيست - بشارت بده . « 3 »

--> ( 1 ) - تلقيح ، منصور فورى . ( 2 ) - مسند امام احمد . ( 3 ) - بخارى / باب ازدواج پيامبر با خديجه . . . 1 / 539 .