[ مقدمهء مؤلف ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ و به نستعين حمد و شكر و سپاس بىحدّ و حصر و قياس ، مالك الملكى را كه عظمت و علا ، و كبريا ، اوصاف كمال و نعوت جمال و خواص حضرت جلال اوست كه : « الكبرياء ردائى و العظمة ازارى » ؛ ملك و پادشاهى او راست كه : قل اللّهمّ مالك الملك « 1 » ؛ و پادشاهى بدان كس دهد كه استحقاق آن داشته باشد و سزاوار آن بود كه : « تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ » « 2 » ؛ از ظالم عاصى بازستاند و به مطيع عادل دهد كه : « وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ » « 3 » ؛ دوستان را عزيز گرداند كه : « وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ » « 4 » ؛ و دشمنان را خوار و ذليل گرداند كه : « وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » « 5 » . چنان كه در اين ايّام عزيز گردانيد و ملك داد پادشاه اعدل اعظم ، [ 1 - ب ] مالك رقاب الامم ، انسب سلاطين العرب و العجم ، كهف المظلومين ، ملاذ الضعفاء و المساكين ، المخصوص بمواهب اللّه ربّ العالمين ، نظام الحقّ و الدّين ، يحيى بن صاحب الاعظم ، منبع الجود و الكرم ، شمس الدّولة و الفلك و العزّ و التّمكين ، خواجهء كرّابى ، - اعلى اللّه تعالى اقتداره و عظّم سلطنته - را كه اساس عدل و انصاف ظاهر گردانيد و رسم ظلم و بدعت برداشت ، لاجرم خواصّ و عوام ، وضيع « 6 » و شريف در رياض امن و امان خرامان « 7 » شدند و از حضرت رحمان ، دوام دولتش خواهان و به رغبتى تمام و صدق ما لا كلام‌گويان : يا رب تو مر اين سايهء يزدانى را * بگذار در اين جهان جهانبانى را اندر كنف عاطفت خويش بدار * اين حامى خطّهء مسلمانى را و چون در دلش به لطف مددى گشاده بود و به نور : « أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ

--> ( 1 ) . آل عمران : 26 . ( 2 ) . آل عمران : 26 . ( 3 ) . آل عمران : 26 . ( 4 ) . آل عمران : 26 . ( 5 ) . آل عمران : 26 . ( 6 ) . خوار و پست . ( 7 ) . رونده با ناز و تكبّر .