است . « 1 » از گفتهء علّامه تهرانى « 2 » به دست مىآيد كه شيعى سبزوارى ترجمهء خود را پيش از نگارش راحة الارواح پرداخته است . امّا در دو نسخه‌اى كه ما از راحة الارواح در دست داريم ، اشاره‌اى به اين كتاب نشده است . 3 . راحة الارواح و مونس الاشباح فى احوال النّبى و الائمة - عليهم السّلام ، همين كتاب . همان گونه كه پيش از اين آورديم ، شيعى سبزوارى راحة الارواح خود را به خواهش سلطان نظام الدين يحيى بن صاحب الاعظم شمس الدين خواجهء كرّابى ( متوفّاى 759 ه . ) نگاشته است . مؤلف اين كتاب را در « شرح مواليد حضرت سيّد المرسلين و بنت آن حضرت سيّدة نساء العالمين و ائمة الطاهرين المعصومين - صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين - و برخى از معجزات و ذكر اعمار و وفات ايشان » نگاشته و به پانزده باب و هر بابى مشتمل بر چند فصل ، مبوّب گردانيده است . 4 . غاية المرام فى فضائل على بن ابى طالب و ذريته الكرام - عليهم افضل السّلام . شيعى سبزوارى اين كتاب مختصر را به كمك اخبار شيعه و اهل سنّت و با حذف اسانيد روايات نگاشته است . به نقل علّامه تهرانى « 3 » صاحب رياض نسخه‌اى از اين كتاب را در اصفهان ديده است . اگر چه علّامه تهرانى بيان كرده كه مؤلف در ابتداى راحة الارواح از اين كتاب نام برده است و بنابراين بايد آن را پيش از سال 757 ه . نوشته باشد . امّا در دو نسخه‌اى كه ما از راحة الارواح در دست داريم هيچ ذكرى از آثار مؤلف به ميان نيامده است . علّامه امين « 4 » احتمال داده است كه سيّد هاشم بحرانى ( متوفّاى 1107 ه . ) نام كتاب خود ، غاية المرام و حجة الخصام فى تعيين الامام من طريق الخاصّ و العام ، را از او وام گرفته است . كتاب بحرانى ، احاديث شيعه و سنى را در بيان فضايل امير المؤمنين و امامان طاهرين - عليهم السّلام - و اثبات امامت آنان ، آورده است . در پايان نيز دو

--> ( 1 ) . همان ، ج 4 ، ص 139 . ( 2 ) . همان ، ص 130 . ( 3 ) . الذّريعة ، ج 16 ، ص 21 . ( 4 ) . اعيان الشيعة ، ج 5 ، ص 51 .