( 1 ) كه حسن نيت نداشته‌اند آن احاديث را يك جا و بطور يكسان ردّ كرده‌اند . عادت من در كتابهائى كه در اصول و فروع نوشته‌ام بر اين بوده است كه باخبار صحيح قناعت كنم يا آنكه صحيح و ناصحيح را تميز دهم و بيان كنم كه در نتيجه خواننده با بصيرت كامل بر آن اعتماد نمايد و گمراهان از اهل بدعت نقطهء ضعف و آيهء طعن و موجب حمله‌اى بر آنچه اهل سنت و جماعت بر آن اعتماد كرده‌اند نيابند و هر كس در تلاش و كوشش اهل حفظ دقت نمايد متوجه مىشود كه آنها در شناخت اخبار مقبول و مردود كمال امانت را بخرج داده‌اند و از هيچ كوششى فرو گذارى نكرده‌اند ، و در اين راه از شماتت و سرزنش نترسيده‌اند ، تا بدانجا كه پسر در حديث نقل شده از پدر و پدر در حديثى كه پسرش نقل كرده است و برادر به حديث برادر اعتراض نموده و آن را ردّ كرده است ، و مسألهء خويشاوندى و مال و ثروت مانع از اظهار حق نبوده است ، در اين باره شواهد زياد است و من در كتابهائى كه تصنيف كرده‌ام نوشته‌ام ، بهر حال هر كس كه كتابهاى مرا خوانده باشد و قدرت تميز دادن مرا در احاديث درست و نادرست ديده باشد و توفيق يارش باشد ميداند كه راست مىگويم و درست گفتارم و هر كس هم كه دقت نكند و بى توفيق هم باشد هر چه قدر هم شرح دهم و هر قدر توضيح دهم در او اثرى نخواهد داشت و او را سودى نخواهد بخشيد چنان كه خدا مىفرمايد وَ ما تُغْنِي الْآياتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ « و چه سود كند آيات و بيم كنندگان آن گروههائى را كه نميگروند » آيهء 102 سورهء 10 .