آيا قابل قبول است كه مقصد اصلى جگرگوشهء پيغمبر و آن حجت خدا و امام معصوم و جوانان و ياران پاك او را در همين خلاصه كنيم كه با جمعى از بوالهوسان و بندگان هوى و شهوت هر عملى را كه خواستند انجام دهند و هر گناهى را كه اراده كردند مرتكب گردند و با اين حال آسوده خاطر باشند كه حسين خود و جوانان خود را قربانى و فداى آنها ساخت ؟ ! آيا اين گنهكاران آن قدر عزيزند كه عزيزترين انسانهاى امت بايد فداى آنها شود . اشتباه نشود ! ما عظمت معنوى حسين عليه السّلام و قرب و منزلت خاصى را كه آن بزرگوار در پيشگاه آفريدگار بزرگ جهان دارد و مقام شفاعت عظمايى كه خداوند به آن حضرت در قيامت عنايت فرموده ، انكار نمىكنيم ؛ اما مىگوييم اين كه ما هدف مقدس سلالهء نبوت را از آن همه فداكارى و تحمل مصائب تنها در اين خلاصه كنيم كه آن حضرت در قيامت از گناهكاران امت شفاعت نمايد ، بسيار جفا و جاهلانه است . حسين بن على عليه السّلام خود بارها دربارهء مقصد و هدف اصلى خويش سخن گفت ، اما حتى در يك مورد هم خود را فدايى امت معرفى نكرد و مقصود عالى خويش را تنها شفاعت جمعى از گنهكاران بيان نفرمود . اين اعتقاد ( فداى گنهكاران شدن ) ساليان درازى است كه در بين نصارى نسبت به عيسى بن مريم رواج دارد و آنها هستند كه با صراحت مىگويند و مىنويسند كه آن پيامبر بزرگ الهى فداى پيروان خود شد و تنها براى نجات آنها از گناه در پيشگاه پدر ! جان خود را از دست داد ! اين اعتقاد آنهاست كه دربارهء عيسى مسيح دارند ، ولى شايستهء اسلام و اين مكتب زنده و عملى نيست كه پيروان آن نسبت به يكى از رهبران بزرگ خويش چنين اعتقاد غير منطقى را دارا باشند . اين عقيدهء سخيف تا جايى شايع گرديد كه جمعى از نويسندگان غربى ( مانند مسيو ماربين آلمانى ) تصور كرده‌اند كه اين يك اصل اسلامى است و شيعيان همگى بدان معتقدند . نامبرده مىنويسد : « . . . همانا كه ما مىگوييم عيسى متحمل زحمات و مشقات زيادى شد تا گناهان بر پيروانش بخشوده شود ، مسلمانان هم در حق حسين مىگويند . . . » ما بايد هدف عالى و بزرگ على عليه السّلام را از نهضت ، در گفتارها و خطبه‌هاى آن حضرت جستجو كنيم و مگر نه اين است كه آن بزرگوار در روز عاشورا در ميان آتش و خون و در گرما گرم ضربات شمشيرها و نيزه‌ها مىفرمود : « ان كان دين محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم لم يستقم الا بقتلى فيا سيوف خذينى ؛ اگر دين محمد و آيين