شدند ، زنهايى آل ابى سفيان با اشكهاى ريزان و ضجّه و ناله از آنها استقبال كردند و دستهاى آنها را بوسيدند و سه روز با آنان سوگوارى كردند » . مورخان بزرگ اهل سنت نوشته‌اند : « ثم اخرجن و ادخلن دور يزيد فلم تبق امرأة من آل يزيد الا اتتهن و اقمن الماتم ثلاثة ايام « 1 » ؛ زنان اسير حسين از اقامتگاه خود خارج شدند و براى سوگوارى به منزل يزيد رفتند و هيچ زنى از دودمان بنى اميه باقى نماند ، مگر آن كه نزد آنان آمد و در آنجا سه روز اقامهء عزا كردند . » راستى بهت‌انگيز است ! يزيد ، حسين بن على عليه السّلام را مىكشد و كثيف‌ترين جنايتها را در يك بيابان دور دست - دور از چشم اجتماع - نسبت به زادهء پيغمبر عليها السّلام و ياران پاك و آزادهء وى انجام مىدهد . سپس زنان و كودكان داغدار آن امام را به اسارت مىگيرد و با وضعى دلخراش وارد شام مىسازد ، اما قدرت معنوى و نفوذ آسمانى حسين عليه السّلام تا آنجا عميق است كه چند روزى از ورود خاندان وحى به دمشق نمىگذرد كه ناگاه فرزند معاويه خود را در يك بن بست سياسى سخت مشاهده مىكند . بن‌بستى كه براى نجات از آن هيچ راهى نيست مگر آن كه حكومت بيدادگر و خونخوار از آن اسيران بال و پر شكسته استمالت كند و خود را از راه محبت و احسان به آنان نزديك سازد . خاندان حسين عليه السّلام هم كه سخت بيدار و هشيارند ، آن گونه از اين فرصت بزرگ استفاده نمودند كه توانستند اولين مجلس رسمى سوگوارى سالار شهيدان را در همان شام و در خانه يزيد بر قرار سازند ! آرى ، اين است معناى پيروزى حق بر باطل و غلبهء داد و ستم . آن كاروان اسيران اجازه ندادند تا تنها نسلهاى آينده پيروزى سرور آزاد مردان را درك كنند و بر يزيد لعن و نفرين نمايند . آنها آن گونه توانستند از فرصتهاى مناسب به طرزى اعجازآميز بهره بردارند كه فرزند معاويه نه تنها در پايتخت حكومت خود ، بلكه در داخل خانه و منزل خويش هم قدرت معنوى حسين عليه السّلام و حكومت واقعى آن بزرگوار را به خوبى احساس كرد . يزيد بن معاويه ، حسين عليه السّلام را مىكشد ، اما ناچار مىشود اولين مجلس سوگوارى آن حضرت را در منزل اختصاصى خويش تشكيل دهد ! اكنون شما قدرى عميق‌تر به وضع مجلس و چگونگى آن فكر كنيد . در اين محفل

--> ( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 341 ؛ تذكرة الخواص ، ص 238 - كامل ، ج 3 ، ص 341 .