يوم يناد المناد الا لعنة اللّه على الظالمين فالحمد للّه رب العالمين الذي ختم لاولنا بالسعادة و المغفرة و لآخرنا بالشهادة و الرحمة و نسأل اللّه ان يكمل لهم الثواب و يوجب لهم المزيد و يحسن علينا الخلافه انه رحيم ودود و حسبنا اللّه و نعم الوكيل « 1 » ؛ اى يزيد ! آنچه مىتوانى در راه دشمنى با ما انجام ده و آنچه مىخواهى مكر و فريب به كار بر و سعى و كوشش نما ! اما به خدا سوگند ! تو نمىتوانى نام ما را از ياد مردم ببرى . اى يزيد ! تو نمىتوانى وحى ما را خاموش سازى و از اين راه به آرزوى دلت برسى و اين ننگ و عار را از دامن خود پاك نمايى ! آگاه باش كه رأى و عقل تو بسيار ضعيف است و دوران زندگىات به زودى سپرى مىگردد و جمع تو پراكنده مىشود . روزى كه منادى خدا فرياد بر آورد كه : لعنت خدا بر ستمكاران باد ! اكنون من حمد مىكنم خداى را كه ابتداى كار ما را به سعادت و مغفرت قرار داد و پايان آن را به شهادت و رحمت ختم نمود . ما از خداوند مىخواهيم كه ثواب و رحمت خويش را بر شهيدان ما تكميل فرمايد و اجر و مزد آنان را افزون سازد و جانشينى ما را از آنها نيكو قرار دهد ، زيرا او خداوند بخشنده و مهربان است و او پناهگاه ماست و ما را كافى است و او نيكو وكيلى است » . اين خطابهء آتشين و جانسوز توسط يك بانوى اسير ايراد گرديد ؛ بانويى كه اكنون در حال اسارت است و بازوهاى او را به ريسمان بسته‌اند ، زنى كه برادرزادگان خود را در رنج و شكنجه در برابر خود مىبيند و سر بريدهء برادر معصومش در ميان طشت در برابر چشمان او قرار دارد . اين خطابه در مجلسى ايراد گرديد كه فرزند معاويه و كسى كه حكومت اسلامى را در دست داشت ، شخصا در آنجا حاضر بود . مجلسى كه شخصيتها و بزرگان لشكرى و كشورى شام در آن حضور داشتند و سهمگينى قدرت شوم يزيد به خوبى احساس مىشد . با اين حال ، دختر امير المؤمنين عليه السّلام چنان يزيد را تحقير و توبيخ نمود كه راستى بهت‌انگيز و حيرت‌آور است ! زينب كبرى در اين خطابهء جانسوز و آتشين نه تنها قدرت و حكومت يزيد را اصولا به حساب نياورد ، بلكه آن گونه سخن گفت كه گويا بانويى بزرگ با كودكى خردسال صحبت مىكند و او را بر كردارهاى زشت و ناروايش مورد نكوهش قرار مىدهد . دختر امير المؤمنين ، فرزند معاويه را - همان فردى كه با نيرنگها و فريبكاريهاى پدر اكنون

--> ( 1 ) - لهوف ، ص 81 .