شهيد سيد عبد الكريم هاشمى نژاد
216
درسى كه حسين ( ع ) به انسانها آموخت ( فارسي )
بنى اميه نجات بخشند ؟ ! مگر نه اين است كه آنها اين بار گران مصيبت را تحمل كردند تا از هستى اسلام و موجوديت آن دفاع كنند ؟ ! پس اكنون بايد در برابر ياوهگوييهاى يزيد به شدت واكنش نشان دهند و با منطق كوبنده و رساى خود آن مرد مغرور و فرومايه را بر جاى خود بنشانند . چگونه قابل تصور است كه خاندان پيغمبر در مجلس يزيد سكوت كنند و آن ناپاك به پيامبر اسلام ناسزا بگويد و مقام نبوت او را آشكارا انكار كند ؟ ! نه ، چنين چيزى ممكن نيست . اين اسيران بال و پر شكسته كه به آزادى و عدالت بال و پر بخشيدهاند ، بايد از اين فرصت خوب استفاده كنند و حقايق روشنى را كه طى دهها سال به دست بنى اميه بر مردم شام كاملا مخفى گشته بود ، آشكار سازند . اينجا بود كه دختر على عليه السّلام همانند شيرى خشمگين از جاى بر خاست و با صدايى رسا و مؤثر خطبهاى كوبنده و آتشين ايراد كرد ؛ خطبهاى كه هر انسان آزاده را بىاختيار به تحسين وامىدارد . يزيد اشعار كفرآميز خود را پايان داد ؛ ولى ناگاه از صف اسيران بانويى بر خاست و با شهامتى تمام در برابر او ايستاد و اين چنين آغاز به سخن كرد : « الحمد للّه رب العالمين و صلى اللّه على رسوله و آله اجمعين صدق اللّه سبحانه كذلك يقول : « ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُنَ « 1 » » أ ظننت يا يزيد حيث اخذت علينا اقطار الارض و آفاق السماء . فاصبحنا نساق كما تساق الاسارى ابن بنا على اللّه هوانا و بك عليه كرامة و ان ذلك لعظم خطرك عنده فشمخت بانفك و نظرت فى عطفك حيث رأيت الدنيا لك مستوثقه و الامور متسقة و حين صفا لك ملكنا و سلطاننا فمهلا مهلا أنسيت قول اللّه تعالى وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ « 2 » » ؛ حمد مىكنم خداى عالميان را و درود مىفرستم بر پيغمبر اسلام و خاندان او . آرى ، راست گفت خداوند آنجا كه در قرآن مىگويد : « عاقبت كسانى كه زشت كارى و گناه كردند به جايى رسيد كه آيات خداوند را دروغ شمرده و آنها را به مسخره گرفتند . » اى يزيد ! آيا گمان كردى از اين كه آسمان و زمين را بر ما تنگ گرفتى و مانند اسيران ما را به شهرها و ديارها كشاندى ، ما در نزد خداوند خوار و
--> ( 1 ) - سورهء روم ( 30 ) آيهء 10 . ( 2 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) آيهء 178 .