كردند و آنها را به گوش جهانيان رساندند . كاروان حسين عليه السّلام از مكه حركت مىكند ، اما مقصد اصلى شام است و هدف اساسى ريشه كن ساختن حكومت ضدّ اسلامى آل اميه و حفظ هستى اسلام و موجوديت آن . ولى براى رسيدن به آن مقصد و دست يافتن به اين هدف ، كاروان بايد به دو دسته تقسيم شود : دستهء نخست « جمعيت شهداست » كه بايد كشته شوند و كار پيكار را با جانبازى به انجام برسانند ؛ دستهء دوم « كاروان تبليغ و مسئول بهره‌بردارى از آن شهادتند » ؛ آنان به صورت اسير بايد تا شام بروند و اهداف بزرگ حسين عليه السّلام را با ايراد خطابه‌ها و گفتارها به اطلاع عموم برسانند تا يك نهضت عظيم فكرى و ريشه‌دار به خاطر بهره‌بردارى از آن قيام خونين به وجود آورند و ما به خواست خداوند در قسمت سوم اين كتاب روشن مىسازيم كه چگونه اين كاروان وظيفهء بزرگ و حياتى خويش را به عالىترين صورت انجام داد و توانست با فعاليتهاى پيگير و خطبه‌هاى آتشين خود جانبازيهاى دستهء نخست را به ثمر برسانند . نقشهء ترور خنثى مىشود ! فرزند معاويه براى از ميان برداشتن تنها مانع نيرومند و غير قابل تسليمى كه در برابر خودسريها و اجراى طرحهاى ضد اسلامى و ضد انسانى حكومت وى وجود داشت ، - يعنى حسين بن على عليه السّلام - نقشه‌اى شيطانى طرح كرده بود كه اگر با موفقيت اجرا مىگشت نه تنها او را از فكر حسين عليه السّلام براى هميشه آسوده مىساخت ، بلكه از ميان برداشتن آن بزرگوار با آن نقشه كوچكترين واكنش منفى هم در اجتماع به بار نمىآورد و خون آن حضرت يكباره پايمال مىگرديد . آن نقشه چيزى جز « ترور » حسين عليه السّلام هنگام انجام عمل حج نبود . طريحى در منتخب مىنويسد : « يزيد بن معاويه سى تن از شياطين بنى اميه را مأمور كرد كه با زائران بيت اللّه كوچ كنند و در مكه حسين را مأخوذ دارند و اگر نتوانند مقتول سازند » اما فرزند پيغمبر به خوبى از اين نقشهء شوم آگاه گرديد و خود ضمن پاسخى كه به محمد داد صريحا به آن اشاره نمود : « قد خفت ان يغتالنى يزيد بن معاوية بالحرم . . . » حسين عليه السّلام از كشته شدن وحشت و هراس نداشت و خود با اختيار و اراده ، آن را پذيرفت ، اما اين شهادت بايد در مكانى خاص و شرايطى معيّن انجام گيرد تا بتواند از آن بهره بر دارد و نقشه‌هاى پنهانى و چندين سالهء حكومت بنى اميه را ( كه به منظور محو هميشگى اسلام و مكتب آسمانى آن