جواد جهان آرايى جواد جهان آرايى فرزند حيدر على متخلص به « جهان آرا » در سال 1334 ه . ش در يك خانواده مذهبى در كاشان به دنيا آمد . وى تحصيلات خود را تا سوم متوسطه ادامه داد و سپس به هنرستان نساجى كاشان رفت و ديپلم خود را از آنجا اخذ كرد . در سال 1352 شمسى به تهران رهسپار شد و فوق ديپلم خود را گرفت و پس از خدمت سربازى به استخدام كارخانه كاشى اصفهان درآمد و تا سال 1360 در همين شغل باقى بود و آن‌گاه به زادگاهش بازگشت . جهان آرايى در سال 1362 كه به انجمن ادبى صبا راه يافت ، دوران شعر و شاعرى خود را از همين زمان آغاز كرد و تاكنون در بسيارى از شبهاى شعر و كنگره‌ها شركت كرده است . از او هنوز كتاب شعرى منتشر نشده است . - * - برادر ، آب : آنكه را بود مَهر مادر ، آب * ديده مىدوخت تشنه لب ، بر آب كربلا بود و جنگ و هُرم عطش * داشت آنجا بهاى گوهر ، آب چنگ مىزد رباب بر دل ريش : * كه خدا ! كى رسد به اصغر ، آب ؟ مانده حيران درين ميان چكند ؟ * از كجا مىشود ميسّر ، آب ؟ ! بُرد او را پدر به عرصه‌ى رزم * تا دهد جاى شير مادر ، آب وه ! كه سيراب شد ز جرعه‌ى تير * نرسيد آه ! بر لبش گر آب ! ديد تا كودكان تشنه ، حسين * گفت از سوز جان : برادر ! آب اى بهين آبيار گلشن عشق ! * بهر اين غنچه‌ها بياور آب رفت آن مير عشق سوى فرات * تا كه بنهاد پاى جان ، بر آب كفى از آب برگرفت و ، شگفت * ديد تصوير كودكان در آب ! تشنه لب بود و ، لب بر آب نزد * تا بنوشد ز حوض كوثر ، آب خواست تا نوشد از فرات ، اما * بر دلش زد شرر چو آذر ، آب ! مشگ را پر از آب كرد و شتافت * تا دهد باغ را سراسر ، آب تيرها سوى او روانه شدند * گاه در چشم رفت و گه ، در آب ! تا تهى مشگ شد از آب ، افسوس * گشت از شرمِ پور حيدر ، آب ! « 1 »

--> ( 1 ) - گريه اشك ؛ ص 208 و 209 .