تشنه‌اى آمد لبش را تر كند * چاره‌ى لب تشنه‌اى ديگر كند تشنه‌اى آمد كه سيرابش كنم * مشك خالى داد تا آبش كنم تشنه‌ى آن روز من ، عبّاس بود * پاسدار خيمه‌هاى ياس بود خون عبّاس علمدار رشيد * قطره‌قطره در درون من چكيد داغى آن خون دلم را سوخته * آتشى در قلب من افروخته چشمه‌هايم خواب ، موجم خفته باد * آبى آرامشم آشفته باد آب هستم ؟ واىِ من ! مرداب ، به * زندگى بخشم ؟ نه ! مرگ و خواب به واى بر من ، واى بر من ، واىِ دل * مانده در مردابِ حسرت پاى دل پيچ و تاب رودم از دردِ دل است * بركه از اندوهِ دل پا در گل است چشمه از غم روز و شب نالان شده * ابر هم از رنج من گريان شده رود داغم ابرها را تيره كرد * تيرگى را بر زلالى چيره كرد گريه‌ى من شرشر باران شده * غصه‌ام در گريه‌ها پنهان شده آب اگر شد اشك چشم ، از شرم شد * از خجالت شور و تلخ و گرم شد حال ، از اكبر خجالت مىكشم * از على اصغر خجالت مىكشم آب بودم ، كربلا پشتم شكست * آبرويم رفت ، پستم ، پستِ پست نسل من در كربلا بيچاره شد * نامه‌ى اعمال خوبم پاره شد « 1 » * * * مدينه بود و غوغا بود * اسير ديو سرما بود محمد سر زد از مكّه * كه او خورشيد دلها بود لالا خورشيد من لالا * گل اميد من لالا خديجه همسر او بود * زنى خندان و خوشخو بود براى شادى و غم‌ها * خديجه يار خوشرو بود لالالا شادىام لالا * غمم ، آباديم لالا خدا يك دختر زيبا * به آنها داد لالالا به اسم فاطمه ، زهرا * اميد و مادر بابا لالالا كودكم لالا * قشنگ و كوچكم لالا على داماد پيغمبر * براى فاطمه همسر براى دختر خورشيد * على از هركسى بهتر چراغ خانه‌ام لالا * گل دُردانه‌ام لالا على شير خدا ، لالا * على مشكل گشا لالا

--> ( 1 ) - شب شعر عاشورا ؛ ص 96 - 99 .