يك دشت ، شقايق بهشتى * بر سينه ز داغ و درد ، كشتى اى بذر غم و شكوفه‌ى درد * بر دشت عقيق خون ، گُلِ زرد افراشته باد ، قامت غم * تا قامت زينب است ، پرچم از پشت على ، حسين ديگر * يا آنكه على است ، زير معجر چشمان على است ، در نگاهش * توفان خداست ، ابر آهش در بيشه‌ى سرخ ، غم نوردى * سر مشق كمال ، شير مردى آن لحظه‌ى داغ پر فروزش * آن لحظه‌ى درد و عشق و ، سوزش آن لحظه‌ى رفتن برادر * آن دم كه تپيد ، عرش اكبر آن لحظه‌ى واپسين رفتن * در سينه‌ى دشت تفته ، خفتن آن لحظه‌ى دورى و جدايى * آن - آن اراده‌ى خدايى چشمان على ، ز پشت معجر * افتاده به ديدگانِ حيدر خورشيد ، ستاره بود بىتاب * وان ديده‌ى ماه غرقه‌ى آب يك بيشه نگاه شير ماده * افتاده ، به قامت اراده اين سوى ، عم ايستاد و الا * آن سوى ، شرف بلند بالا درياى غم ايستاد ، بىموج * در پيش ستيغ رفعت و اوج اين دشت شكيب و غمگسارى * آن قله‌ى اوج استوارى اين فاطمه در على ستاده * وان حيدر فاطمى نژاده اين ، اشك حجاب ديدگانش * و آن ، حجب ، غلام و پاسبانش شمشير فراق را زمانه * افكند كه بگسلد ميانه خورشيد ، شد و شفق به جا ماند * اندوه ، سرود هجر بر خواند اين ، ماند كه با غمان بسازد * وان ، رفت كه نرد عشق بازد « 1 »

--> ( 1 ) - چراغ صاعقه ؛ ص 337 و 338 .