حور بودند بر به نظاره * كه على دَر بِكند از باره چيست نظار كى خنك يلان * خار و خاشاك پيش كوه كلان كوهلا روز حمله‌ى غازى * مطبخى را به ناوك اندازى با دم ذو الفقار در صف جنگ * بچه ارزد كلوخ و قلماسنگ نه ببازيست اين بلندى نام * مشنوى گفتگوى ناكس عام اسد اللّه را چه غم ز حسد * روح را كى زيان رسد ز جسد خود چو نقصان موسى و هرون * به زمين گر فرو رود قارون هر چراغى كه حق برافروزد * تا ابد ريش مدعى سوزد گرچه بسيار داورىها رفت * در خلافت سخنورىها رفت با حقيقت نشد مجاز يكى * كوس محمود و طبل باز يكى نوش كن زهر در ميان گزند * خود بخوردند و خود زيان كردند « 1 »

--> ( 1 ) - مجالس المؤمنين ؛ ج 2 ، ص 124 و 125 به نقل از جام‌جم .