اى بهار ايمانم در غم تو چشمانم * لخته‌لخته مىبارد پاره‌هاى زخمت را در غدير اگر افشاند بذر سرخ عاشورا * ديده بود از اول عشق كربلاى زخمت را « 1 » * * * دلم به سمت تو كوچيد چون پرستوها * نساخت لانه به بالاى برج و باورها غزال زخمى عشق توأم كجا گيرد * دلم قرار بجز با تو در فراسوها بزن به سينه مرا اى به جان خريده بلا ! * هزار تير بلا از كمان ابروها مرا به آتش شرمى كه روى پيشانىست * نگاه كن به قيامت ! نه با ترازوها ز ابر رحمت خود ، در وقوع رستاخيز * ببار بر سر من از دل هياهوها تو را به العطش كودكان قسم ، اى ماه * بگير دست مرا با بريده بازوها مرا پناه ده اى هاشمى نسب ، عباس ! * به زير سايه‌ى خود چون رميده آهوها * * * ناگاه باغ سبز پيمبر سوخت * آيينه شجاعت حيدر سوخت آتش گرفت فاطمه را گلزار * سرو بلند قامت اكبر سوخت در حجم نينواى عطش پرورد * يك باغ از تبار صنوبر سوخت رگبار فتنه از همه سو باريد * يك دشت لاله‌هاى معطّر سوخت از بوستان خرّم پيغمبر * سر بركشيده نخل تناور سوخت فرياد العطش به هوا برخاست * پرواز ، روى بال كبوتر سوخت مردى كنار علقمه در خون خفت * زين درد و داغ ، جان برادر سوخت بر روى دستهاى پدر طفلى * لب تشنه چون شقايق پرپر سوخت هر سينه‌اى كه بوى خدا مىداد * در معرض شقاوت خنجر سوخت خورشيد تابناك ، به خاك افتاد * يك آسمان تلألؤ اختر سوخت هفتاد و دو ستاره نورافشان * در يك فضاى تب‌زده يكسر سوخت از بس كه سوز حادثه وسعت داشت * شعر و كلام و خامه و دفتر سوخت در راه عشق خالق بىهمتا * آن كس كه بود از همه بهتر سوخت

--> ( 1 ) - گزيده ادبيات معاصر ، مجموعه شعر 18 ، ص 40 .