چون كرد زين مقوله پس از تسليت دهى * لختى ز راه ديده دل از خون دل تهى آن‌گاه با بلاغت مخصوص زينبى رو در مدينه كرد كه يا ايُّهَا النَّبى اين خود حسين توست كه در خون شناور است * ببريده از قفا سر و صد پاره پيكر است اين خود حسين توست كه عريان به روى خاك * افتاده با لباس سر و دست و افسر است اين خود حسين توست كه بر جاى پرنيان * از خاك و خار و خس تن پاكش مستّر « 1 » است خود اين حسين توست كه در موسم شباب * سرو قدش خميده ز مرگ برادر است اين لاله‌ها كه رُسته ز گلزار سينه‌اش * خود او حسين توست كه از داغ اكبر است اين تشنه‌لب كه در لب دريا سپرده جان * خود او حسين توست كه بر خضر رهبر است اين كشتى شكسته كه در گل نشسته است * خود او حسين توست كه بر عرش لنگر است اين شاهباز سدره نشين خود حسين توست * كز ناوك خدنگ بلا بر تنش پر است اين خود حسين توست كه بر رو به روى خاك * سرگرم عرض راز به درگاه داور است خود اين حسين توست كه از ناى نى سرش * گويا به ذكر و نغمه‌ى اللّه اكبر است دوشش به جاى دوش تو جا در تنور بود * فردا به شام بين كه چه سودا در اين سر است اين خود حسين توست كه زين‌گونه تا به حشر * گر بشمرم مصائب او ، نامكرّر است با خاطرى چو موى پريزادگان پريش * ز آن پس نمود عرض شكايت به مام خويش مانند ابر آذر آغاز ناله كرد وز اشك خاك ماريه را رشك لاله كرد كاى در بهشت دور ز غم غمگسار من * پنهان ز ديده مونس شبهاى تار من خوش بر سرير گلشن فردوس خفته‌اى * يك لحظه سر برآر و ببين لاله‌زار من يكدم بيا به رسم تفرّج به كربلا * بنگر خزان ز باد مخالف بهار من از قحط آب گشت خزان گلستان تو * رفت از خسان به باد فنا اعتبار من از پا فتاده سرو حسين تو روى خاك * در خون طپيده اكبر نسرين عذار من شد بهر قطره‌اى گل عبّاسيم ز دست * وز آب ديده دجله روان در كنار من آهسته‌تر قدم به زمين نه كه خفته است * پژمان به مهد خاك گل شيرخوار من بيش از شبى نبرده به هجران به سر هنوز * بنگر سفيد موى و سيه روزگار من دست فلك نگر كه چه زود از سرير ناز * بر ناقه‌ى برهنه نهاده است بار من امروز تا به كوفه زنندم به كعب نى * فردا ببين چگونه بود شام تار من مادر بيا تو نيز به من همرهى نما * وز اين مسافرت بپذير اعتذار من بايد كه رُفت و رُفت به مژگانش اين رهى * آن ره كه پويدى به سرش شهريار من

--> ( 1 ) - مستّر : پنهان .