12 خاموش « موسوى » كه دگر آهن آب شد * وز سيل اشك عالم امكان خراب شد خاموش « موسوى » كه سيه گشت آسمان * وز خون ديده چهره‌ى غبرا « 1 » خضاب شد خاموش « موسوى » كه ازين محنت و الم * ما را جگر گداخت و دلها كباب شد خاموش « موسوى » كه ز اندوه و آه و غم * چشم فلك بر اهل زمين چون سحاب شد خاموش « موسوى » كه هم اندر محيط ما * هم در صوامع ملكوت انقلاب شد خاموش « موسوى » كه ز داغ دل نبى * عرش مجيد يكسره در اضطراب شد خاموش « موسوى » كه تدارك پذير نيست * اين ماجرا ، حواله به روز حساب شد طبعم كه نظم اين غم جاويد مىنمود سال هزار و سيصد و هشتاد و چار بود « 2 »

--> ( 1 ) - غبرا : زمين . ( 2 ) - در دوم ذى الحجه‌ى 1384 ه . ق . اين اشعار سروده شده . شيعه در اسلام ؛ ص 173 - 184 .