صامت بروجردى محمد باقر بن پنجشنبه متخلّص به « صامت » ، در سال 1263 ه ق . در بروجرد متولد شد و در همان جا رشد و نمو يافت و به كسب مشغول شد ، و هم در اين شهرستان به سال 1331 ه ق . درگذشت . او در انواع شعر از قصيده ، غزل ، مثنوى ، ترجيع‌بند ، رباعى و معانى مختلف در رثاء و تغزل و مديحه طبع خود را آزموده و اشعار او در رديف هم طبقه‌هاى وى چون نوائى بروجردى ، وفايى شوشترى و جودى خراسانى است . ديوان صامت مكرّر در تهران به چاپ رسيده است اگر چه از مقدّمات زندگى و تحصيلات او اطلاع صحيحى در دست نداريم ليكن تتّبع در اشعار او و به خصوص قطعات عربى و جملاتى را كه سروده نشان مىدهد كه از مقدّمات ادب بىبهره نبوده است « 1 » . - * - اى سكّه‌ى ابتلا به نامت * از كوفه بتر بلاى شامت در كوفه اگر به كنج مطبخ * خولى ننمود احترامت در شام ، پى تلافى آخر * دادند به طشت زر مقامت خاكستر و سنگ مردم شام * كردند نثار سر ، ز بامت بر نى چو مه دو هفته كردند * انگشت نماى خاص و عامت در بزم شراب ، آسمان كرد * زهر غم و ابتلا به جامت فرزند حرامزاده‌ى هند * پوشيد نظر ز احتشامت شد مست و به چوب خيزران كرد * آزرده لبان لعل فامت شد روز به پيش چشم زينب * چون شام ز رنج صبح و شامت « 2 » * * * ماه محرّم : اى از ازل ز داغ تو آدم گريسته * آدم نه بلكه جمله‌ى عالم گريسته تا روز حشر ديده‌ى حواست اشكبار * در ماتم تو بس كه دمادم گريسته يك سر خليل كرده فراموش از ذبيح * در نار ابتلاى تو از غم گريسته كروبيان عالم علوى جداجدا * با ساكنان عرش معظم گريسته اكليل قرب راز سر افكنده جبرئيل * با خيل قدسيان مكرم گريسته كف الخضيب ساخته از خون خود خضاب * هفت آسمان چو نير اعظم گريسته

--> ( 1 ) - لغت نامه دهخدا . ( 2 ) - ديوان صامت .