محمد بن عبد الله بن عمر

59

خلاصهء سيرت رسول الله ( ص )

وعبد اللّه بن الزّبعرى افسوس كردى وشعر گفتى . روزى سيد ، عليه السلام ، در مسجد ، با وليد بن المغيرة وجماعتى از قريش نشسته بود ، نضر بن الحارث درآمد وبا سيد ، عليه السلام ، مناظره مىكرد . سيد ، عليه السلام ، به دليل قاطع ، أو را منقطع كرد ، چنان كه همه را معلوم شد . پس روزى ، رسول ، عليه السلام ، اين آيت بر قريش خواند : إِنَّكُمْ وَما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ - إلى قوله - وَهُمْ فِيها لا يَسْمَعُونَ « 1 » . وسيد ، عليه السلام ، برفت . عبد اللّه بن الزّبعرى درآمد ، پيش قريش رفت وآيت‌ها بر وى خواندند . گفت : من جواب گويم ومحمد را قطع كنم ، از بهر آن كه محمد گفت * : وهر چه ما آن را مىپرستيم ، غير خدا ، به دوزخ خواهيم بود . وعرب فريشتگان مىپرستند وجهودان عزير وترسايان عيسى . پس لازم آيد از اين سخن كه محمد گفت ، فريشتگان وعزير وعيسى به دوزخ باشند . قريش ، اين جواب ، عجب داشتند وگفتند : محمد را منقطع گرداند . قريش ، به سيد ، رسيدند وبگفتند . سيد ، عليه السلام ، اين جواب گفت : إنّ كلّ من أحبّ أن يعبد من دون اللّه فهو مع من عبده ، إنّهم إنّما يعبدون الشّياطين ، ومن أمرتهم بعبادته . يعنى : هر كس كه دوست دارد كه أو را پرستند ، به دوزخ باشد ، وملائكة وعزيز وعيسى نمىخواستند ، بلى شياطين ونمرود وفرعون كه مىخواستند ، در دوزخ باشند . قريش منقطع شدند وحق تعالى به تصديق رسول ، عليه السلام : إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ « 2 » . فرو فرستاد . واخنس بن شريق افسوس كردى به غيبت وتواضع به حضور . ودر شأن أو اين آيت فرو آمد : وَلا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ - إلى قوله تعالى بَعْدَ ذلِكَ زَنِيمٍ « 3 » . وليد بن المغيرة گفتى : جبرئيل به ما نيابد وبه يتيم أبو طالب آيد ! [ در حقّ وى ] اين آيت فرستاد : وَقالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ « 4 » . ودر حقّ ابىّ بن خلف وعقبه فرستاد :

--> ( 1 ) . أنبياء 21 : 98 تا 100 . ( 2 ) . أنبياء 21 : 101 . ( 3 ) . قلم 68 : 10 تا 13 . ( 4 ) . زخرف 43 : 31 .