( 1 ) گفتم : غير اين موارد ، حرفى ديگر داريد ؟ گفتند : همين مقدار براى ما كافى است . به ايشان گفتم : به من بگوييد اگر دليلى از كتاب خدا و سنت پيامبرش صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم بر ردّ سخن شما آورم ، برمىگرديد ؟ گفتند : آرى . گفتم : اما اين كه گفتيد : مردانى را براى حكميت گمارد و در كار خدا دخالت كرد من از كتاب خدا براى شما آيه‌اى مىخوانم كه در آن خداوند حكم خود را در بهاى يك ربع درهم به مردم واگذار كرده است و دستور داده در آن داورى كنند بنگريد به سخن خدا كه مىفرمايد : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ . . . فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ [ المائدة : 95 ] « اى مؤمنان در حال إحرام صيد را نكشيد و هر كس از شما آن را بكشد مثل آن صيد كه به همانند بودنش دو نفر عادل حكم كنند بايد كفاره دهد » اين حكم خداست كه آن را به مردم واگذار كرده تا در آن حكم كنند و اگر مىخواست خودش حكم مىكرد ليكن حكم مردان را پذيرفته است ، شما را به خدا سوگند ، آيا حكم مردم براى اصلاح بين خود و جلوگيرى از خون ريزى برتر است يا [ به طور نمونه ] در بارهء بهاى خرگوشى كه در حرم صيد مىشود ؟ گفتند : آرى ، براى اصلاح بين خود برتر است . باز خداوند در باره اختلاف زن و همسرش مىفرمايد : وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَيْنِهِما فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَكَماً مِنْ أَهْلِها ( نساء / 35 ) « اگر از جدايى بين زن و مرد مىترسيد داورى ، از اقوام مرد و داورى ، از اقوام زن برگيريد تا قضاوت كنند » شما را به خدا سوگند ، آيا حكم مردم در اصلاح بين خود و جلوگيرى از خون ريزى برتر است يا حكم آنان در بارهء ناموس زن ؟ گفتند : آرى [ آن برتر است ، گفتم : ] آيا پاسخ كامل است ؟ گفتند : آرى . گفتم : و اما اين كه گفتيد : [ با ناكثين جنگيد ] ولى اسير نگرفت و غنيمت برنداشت . آيا مىخواستيد مادرتان عايشه را به اسارت خود درآوريد و وى براى شما حلال شود مانند هر آن چه را از ديگران براى شما حلال مىشود ! ؟ با آن كه او مادر شماست ! ؟ پس اگر بگوييد : عايشه براى ما حلال است همان گونه كه ديگر اسيران