( 1 ) حديث نود و پنج « 1 » - سعد مىگويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم دست على را گرفت و خطبه‌اى خواند و حمد و ثناى خدا را به جاى آورد سپس فرمود : « آيا نمىدانيد من از [ جان و مال ] شما به خودتان سزاوارترم ؟ » گفتند : آرى ، درست مىگوييد اى رسول خدا ؛ آن‌گاه دست على را گرفت و بالا برد و فرمود : « هر كس من ولىّ و پيشواى اويم پس اين [ على ] پيشواى اوست . به تحقيق خداوند دوست مىدارد هر كه على را دوست بدارد و دشمن مىدارد هر كس او را دشمن بدارد » . ( 2 ) حديث نود و شش « 2 » - سعد مىگويد : ما با رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم در راه مكه به مدينه در حركت بوديم پس چون [ رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ] به محل غدير خم رسيد ، مردم را متوقف كرد ، هر كس پيش رفته بود باز گرداند و هر كس عقب مانده بود [ رسيد ] و به حضرت ملحق شد ، چون مردم گرد حضرت جمع شدند فرمود : « اى مردم ، آيا [ هر چه از ناحيهء خدا بود ] رساندم ؟ » گفتند : آرى . سه بار فرمود : « خداوندا ، شاهد باش » سپس فرمود : « اى مردم ، ولىّ شما كيست ؟ » سه بار گفتند : خدا و رسولش . سپس دست على را گرفت و او را بلند كرد و فرمود : « هر كس خدا و رسولش ولىّ اوست پس اين على هم ولىّ اوست « 3 » ، خدايا هر كس او را دوست دارد ، دوست دار ، و هر كس دشمن‌اش دارد ، دشمن دار » .

--> ( 1 ) حديث نود و پنج در مصادر ديگر : كتاب السنه : ص 551 ، ح 1189 ؛ و البداية و النهايه : ج 5 ، ص 212 . ( 2 ) حديث نود و شش در مصادر ديگر : همان مصادر حديث نود و چهار . ( 3 ) در اين حديث نيز ولىّ به معناى پيشوا و سرپرست خواهد بود ، چون افزون بر قراين ديگرى كه در يادداشت حديث شمارهء 83 آورديم در اين جا نيز پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله مىفرمايند : « اى مردم ، ولىّ شما كيست ؟ » حاضران سه بار مىگويند : خدا و رسولش . اگر مراد از ولىّ دوست و ياور باشد اختصاصى به خدا و رسول او ندارد ، بلكه مؤمنان نيز دوست و يار يك ديگرند . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله پس از اين اقرار مىفرمايد : « هر كس خدا و رسولش ولىّ [ يعنى پيشوا و سرپرست ] اوست پس اين على نيز پيشوا و سرپرست اوست » .