( 1 ) ترغيب به دوستى على كه خدا از او خشنود باد و حذر از دشمنى با او ( 2 ) حديث نود و دو « 1 » - أبو طفيل عامر بن واثلة مىگويد : على [ عليه السّلام ] مردم را در مكانى به نام رحبة گرد آورد و گفت : شما را به خدا سوگند مىدهم هر كس در روز غدير آن چه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم [ در بارهء من ] شنيده است [ بگويد ] . پس جمعى از مردم برخاستند و چنين گواهى دادند : رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم در روز غدير خم فرمود : « آيا شما مىدانيد من به [ جان و مال ] مؤمنان از خودشان سزاوارترم ؟ » پس در حالى كه ايستاده بود دست على را گرفت و فرمود : « هر كس من مولاى اويم پس على مولاى اوست . خدايا ، هر كس او را دوست دارد ، دوست دار و هر كس دشمنش دارد ، دشمن دار » . ابو طفيل گويد : از جمع بيرون آمدم و در دلم در اين باره چيزى بود ، زيد بن ارقم را ديدم وى را از آن چه در دلم بود آگاه كردم گفت : چه جاى براى انكار است ! ؟ من نيز از رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم شنيدم . ( 3 ) حديث نود و سه - همان حديث نود و دو است . نسائى با سندى ديگر آن را نقل كرده است . ( 4 ) حديث نود و چهار « 2 » - سعد مىگويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم براى مردم خطبه خواند و فرمود : « اما بعد ، اى مردم [ آيا ] من ولىّ شما هستم ؟ » . گفتند : آرى ، درست مىگوييد ؛ سپس دست [ حضرت ] على را گرفت و بالا برد و فرمود : « اين على محبوب من و انجام دهندهء وظايف من است . خداوند هر كس او را دوست دارد ، دوست دار و هر كس دشمنش دارد دشمنش دار » .

--> ( 1 ) حديث نود و دو در مصادر ديگر : مسند احمد : ج 4 ، ص 370 ، ح 19302 ؛ فضائل احمد : ص 682 ، ح 289 ؛ كتاب السنة : ص 592 ، ح 1367 و 1368 ؛ مسند بزّار : ج 2 ، ص 632 ، ح 2544 ؛ مناقب كوفى : ج 2 ، ص 445 ، ح 933 و 934 ؛ صحيح ابن حبّان : ج 15 ، ص 375 ، ح 6931 و ص 372 - 373 ، ح 846 - 847 ؛ أمالى طوسى : ص 255 ، ح 459 ؛ اسد الغابه : ج 5 ، ص 275 ؛ زين الفتى : ج 1 ، ص 14 ، ح 3 و ج 2 ، ص 267 ، ح 475 ؛ ترجمة الامام على من تاريخ دمشق : ج 2 ، ص 6 ، ح 504 ؛ الإصابه : ج 4 ، ص 159 . ( 2 ) حديث نود و چهار در مصادر ديگر : كتاب السنه : ص 551 ، ح 1189 ؛ مناقب كوفى : ج 1 ، ص 444 ، ح 347 ؛ ترجمة الامام على من تاريخ دمشق : ج 2 ، ص 53 ، ح 554 ؛ فرائد السمطين : ج 1 ، ص 70 ، ح 47 ؛ البداية و النهايه : ج 5 ، ص 187 و 212 ؛ مسند شاشى : ج 1 ، ص 165 ، ح 106 .