دوم : إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ . يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَلا هُمْ يُنْصَرُونَ . إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ « 1 » يعنى : « بدرستى كه روز فصل - يعنى قيامت كه نيك وبد از هم جدا مىشوند - وعده‌گاه كافران است همه ، روزى كه كفايت نمىكند دوستى از دوستى هيچ چيز را ونه ايشان يارى كرده مىشوند مگر كسى كه رحم كند خدا أو را » . كلينى وابن ماهيار روايت كرده‌اند از زيد شحام كه گفت : در سفري در خدمت حضرت صادق عليه السّلام بودم در شب جمعه فرمود كه : قرآن بخوان كه امشب شب قرآن است ، خواندم تا به اين آية رسيدم ، فرمود كه : سنّيانند كه دوست ايشان وامام ايشان نفعي به ايشان نمىتواند رسانيد ، وآنكه خدا استثنا كرده كه مگر كسى كه خدا رحم كند أو را ، مائيم ، وشفاعت ما به شيعيان مىرسد وولايت ما به ايشان نفع مىرساند « 2 » . وابن ماهيار به سند ديگر از آن حضرت روايت كرده است كه : مائيم أهل رحمت خدا « 3 » . سوم : بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ « 4 » يعنى : حضرت شعيب عليه السّلام به قوم خود گفت : « بقيّه‌اى كه خدا در ميان شما گذاشته بهتر است از براي شما اگر باشيد مؤمنان » ؛ ومفسران را در « بقيّه » أقوال بسيار هست : بعضي گفته‌اند روزى حلالى است كه از ترك ترازوى دزدى وكيل دزدى باقي مىماند ؛ يا باقي گذاشتن خدا نعمت خود را براي شما ؛ يا ثواب باقي آخرت « 5 » . ودر أحاديث بسيار از ائمهء أطهار عليهم السّلام منقول است كه : مراد ، أنبياء وأولياء هستند كه خدا ايشان را در زمين گذاشته براي هدايت خلق ، يا اوصياى پيغمبرانند كه خدا بعد از فوت پيغمبران در ميان امّت گذاشته وعمدهء آنها حضرت صاحب الامر عليه السّلام است .

--> ( 1 ) . سورهء دخان : 40 - 42 . ( 2 ) . كافى 1 / 423 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 2 / 574 . ( 3 ) . تأويل الآيات الظاهرة 2 / 574 - 575 . ( 4 ) . سورهء هود : 86 . ( 5 ) . مجمع البيان 3 / 187 ؛ تفسير بغوى 2 / 398 ؛ تفسير فخر رازي 18 / 42 .