ايشان را ملحق به أمير المؤمنين عليه السّلام گردانيد حق تعالى ؛ وآن حجت ونصّى كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در حقّ أمير المؤمنين عليه السّلام بيان كرد هيچ كم نكرد در حقّ ذرّيّهء آن حضرت ، وحجت امامت ايشان يكى است وأطاعت همه يكى است وپيروى همه واجب است « 1 » . وحق تعالى مىفرمايد قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهِيمَ وَإِسْماعِيلَ وَإِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْباطِ وَما أُوتِيَ مُوسى وَعِيسى وَما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ . فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ « 2 » يعنى : « بگوئيد : ايمان آورديم به خدا وبه آنچه نازل شده بسوى ما - كه قرآن باشد - وبه آنچه نازل شده بسوى إبراهيم وإسماعيل وإسحاق ويعقوب وأسباط - كه فرزندان وفرزندزاده‌هاى يعقوبند - وبه آنچه داده شده است به موسى وعيسى وبه آنچه داده شده‌اند پيغمبران از جانب پروردگار ايشان ، ما جدائى نمىافكنيم ميان احدى از ايشان وما از براي خدا انقيادكنندگانيم ، پس اگر ايمان بياورند به مثل آنچه شما ايمان آورده‌ايد پس بتحقيق كه هدايت يافته‌اند ، واگر رو بگردانند وايمان نياورند پس ايشان در مقام شقاق ومعانده‌اند پس بزودى خدا كفايت شرّ ايشان مىكند وخدا شنوا است گفته‌هاى شما را ودانا است اخلاص شما را » . كلينى وعياشى وديگران از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت نموده‌اند كه : خطاب قُولُوا در اين آية بسوى آل محمد عليهم السّلام است ، يعنى على وفاطمه وحسنين وامامان بعد از ايشان عليهم السّلام ، وشرط فَإِنْ آمَنُوا يعنى : اگر ايمان بياورند ، مراد ساير مردمند كه بايد ايمان ايشان مثل ايمان أئمة عليهم السّلام باشد ودر عقايد واعمال متابعت ايشان كنند « 3 » . وأكثر مفسران خطاب قُولُوا را متوجه جميع مؤمنان گردانيده‌اند ، فَإِنْ آمَنُوا « پس اگر ايمان بياورند » گفته‌اند : مراد أهل كتابند از يهود ونصارى « 4 » ؛ وتأويلى كه در

--> ( 1 ) . تفسير قمى 2 / 332 ؛ كافى 1 / 275 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 2 / 616 . ( 2 ) . سورهء بقره : 136 و 137 . ( 3 ) . كافى 1 / 415 - 416 ؛ تفسير عياشى 1 / 62 ؛ تفسير الآيات الظاهرة 1 / 80 . ( 4 ) . تفسير طبري 1 / 618 و 620 ؛ تفسير ابن كثير 1 / 164 .