اين مذكور خواهد شد ان شاء اللّه . وامّا اخبار ؛ ابن بابويه در كتاب مجالس واكمال الدين از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده است كه : مائيم پيشوايان مسلمانان وحجتهاى خدا بر عالميان وسادات مؤمنان وكشانندهء رو ودست وپا سفيدان بسوى بهشت - يعنى شيعيان كه در روز قيامت روها ودستها وپاهاى ايشان از نور وضو سفيد ونوراني خواهد بود - ومائيم مولا وآقاى مؤمنان ومائيم باعث ايمنى أهل زمين از عذاب الهى چنانچه ستاره‌ها أمان أهل آسمانند ، يعنى ما تا در زمينيم قيامت برپا نمىشود وعذاب بر مردم نازل نمىشود ، وتا ستاره‌ها در آسمان هستند ملائكة خوف قائم شدن قيامت ندارند ، چون ما از زمين برطرف شويم علامت برطرف شدن نظام زمين ومردن أهل آن است ، وچون ستاره‌ها از آسمان فرو ريزند علامت برطرف شدن آسمانها ومتفرق شدن ملائكة است از جاهاى خود . وفرمود : مائيم آنان كه به بركت ما خدا نگاه مىدارد آسمان را از آنكه بر زمين فرود آيد مگر به اذن أو كه در قيامت باشد ، وبه بركت ما خدا نگاه مىدارد زمين را از آنكه در گردد با اهلش وسرنگون گردد ، وبه بركت ما خدا باران را مىفرستد ورحمت خود را پهن مىكند ، وبه سبب ما خدا بركتهاى زمين را بيرون مىآورد ، واگر امامي از ما بر روى زمين نباشد هرآينه فرود رود زمين با اهلش . پس حضرت فرمود كه : هرگز خالى نبوده است زمين از روزى كه خدا خلق كرده است حضرت آدم عليه السّلام را از حجتي كه خدا را در زمين بوده باشد يا حجت ظاهر مشهور يا حجت غايب مستور ، وخالى نمىباشد زمين تا روز قيامت از حجت خدا ، واگر حجت خدا در زمين نباشد عبادت كرده نخواهد شد زيرا كه طريق عبادت را از أو مىآموزند وأو مردم را امر به عبادت مىفرمايد . راوي پرسيد كه : چگونه منتفع مىشوند مردم به حجتي كه غايب وپنهان باشد از ايشان ؟