پس حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام از يكى از أصحاب خود پرسيد كه : مىدانى اين كدام رحم است كه هر كه أو را وصل كند خداوند رحمان أو را به رحمت خود وصل كند وهر كه أو را قطع كند خداوند رحمن أو را قطع كند ؟ گفتند : ترغيب فرموده است حق تعالى هر قومي را كه گرامى دارند خويشان ورحمهاى خود را . حضرت فرمود كه : آيا ترغيب نموده است كه رحمهاى كافر خود را صله كنند وتعظيم نمايند كسى را كه خدا أو را حقير شمرده است ؟ گفت : نه ، وليكن ترغيب كرده است ايشان را بر صلهء رحمهاى مؤمن خود . حضرت فرمود كه : واجب گردانيده است حقوق رحمها را از براي آنكه متصل مىشود نسب ايشان به پدر ومادرهاى ايشان ؟ گفت : بلى اى برادر رسول خدا . فرمود كه : پس در صلهء رحم ايشان رعايت حقوق پدران ومادران مىكنند ؟ گفت : بلى اى برادر رسول خدا . فرمود كه : پدران ومادران ايشان غذا داده‌اند ايشان را در دنيا ونگاه داشته‌اند ايشان را از مكاره دنيا ، واينها نعمتي چندند زايل ومكروهى چندند كه منقضى مىشوند ؛ ورسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم مىبرد ايشان را بسوى نعمت دائم كه آخر شدن ندارد ونگاه مىدارد ايشان را از مكروه ابدى چند كه برطرف نمىشوند ، پس كداميك از اين دو نعمت عظيمتر است ؟ گفت : نعمت رسول خدا جليل‌تر وعظيمتر وبزرگتر است . حضرت فرمود كه : پس چگونه جايز باشد كه ترغيب كند بر قضاى حقّ كسى كه خدا حقّ آن را حقير شمرده وتحريص نكند بر قضاى حقّ كسى كه خدا حقّ آن را بزرگ شمرده ؟ گفت : جايز نيست . فرمود كه : پس حقّ رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم عظيمتر است از حقّ پدر ومادر ، وحقّ رحم وخويشان أو عظيمتر است از حقّ رحم پدر ومادر ، پس رحم رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم أولى است به صله وأعظم است در قطع كردن ، پس عذاب وكلّ عذاب براي كسى است كه قطع