بدان كه اشاره به دلائل عصمت جميع پيغمبران عليهم السّلام در جلد أول گذشت ، وتفصيل دلائل در كتاب بحار الأنوار مذكور است ، وبايد دانست كه اجماعى علماى اماميه است كه آن حضرت از وقت ولادت تا وفات ، معصوم بود از گناهان كبيره وصغيره عمدا وسهوا وخطاء . وابن بابويه وبعضي از محدثين اگر چه تجويز كرده‌اند كه حق تعالى براي مصلحت ، آن حضرت را سهوى بفرمايد در نماز يا غير آن بغير آنچه متعلق به تبليغ رسالت باشد كه در آن به هيچ‌وجه جائز نيست ، ولكن معظم علماى اماميه رضوان اللّه عليهم قائل نشده وبه هيچ جهت سهو ونسيان را بر آن جناب روا نداشته‌اند ، واحاديثى كه دلالت به وقوع آن مىكند حمل بر تقيه كرده‌اند ، چون اين كتاب براي انتفاع عامهء خلق نوشته مىشود وأكثر ايشان را فهم دلائل وشبهات وجوابها چنانكه بايد ، ميسّر نيست ، وگاه باشد باعث لغزش ايشان شود ، لهذا استيفاى دلائل عصمت وتأويل آيات واحاديثى كه موهم خلاف آن است حواله به كتاب بحار الأنوار نموديم « 1 » . وأحاديث معتبرهء بسيار از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حق تعالى در پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله وسلّم پنج روح قرار داده بود : روح حيات كه به آن حركت مىكرد وراه مىرفت ؛ روح قوّت كه به آن جهاد مىكرد وعبادات ثقيله را متحمل مىشد ؛ روح شهوت كه به آن مىخورد ومىآشاميد وبا زنان به حلال مقاربت مىكرد ؛ روح ايمان كه به آن امر مىكرد وحكم به عدالت مىنمود ؛ وروح القدس كه به آن متحمل پيغمبرى مىشد . چون

--> ( 1 ) . رجوع شود به بحار الأنوار 11 / 72 و 89 و 198 .