يهودي گفت كه : خدا بر موسى انداخت محبّتى از خود . حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : چنين بود ، ومحمد را محبّتى از خود بر أو انداخت وأو را حبيب خود ناميد زيرا كه حق تعالى نمود به إبراهيم عليه السّلام صورت محمد را وامّت أو را . إبراهيم گفت : پروردگارا ! نديدم از امّتهاى پيغمبران نورانىتر وروشن‌تر از اين امّت ، اين كيست ؟ پس ندا رسيد به أو كه : اين محمد است حبيب من وحبيبي ندارم از خلق خود بغير أو ، جارى گردانيدم ياد أو را پيش از آنكه آسمان وزمين را خلق نمايم وأو را پيغمبر ناميدم در وقتي كه پدر تو آدم از گل بود وروح أو را در أو جارى نكرده بودم ، ودر هنگامى كه فرزندان آدم را از پشت أو در آوردم وپهن كردم تو را با أو همراه انداختم . وحق تعالى در قرآن به حيات آن حضرت سوگند خورده است چنانكه فرموده است لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ « 1 » يعنى به حيات تو سوگند مىخورم ، چنانكه دوستى به دوستى ويارى به يارى گويد : به جان تو قسم ، وهمين بس است براي شرف ورفعت آن حضرت . يهودي گفت : پس مرا خبر ده از آنچه حق تعالى تفضيل داده است به آن امّت آن حضرت را بر ساير امّتها . حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : حق تعالى امّت آن حضرت را بر امّتهاى ديگر به چيزهاى بسيار زيادتى داده است ، من از آنها ياد مىكنم اندكى از بسيار را : أول آنكه : حق تعالى فرموده است كه كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ « 2 » « بوديد شما نيكوتر امّتى كه بيرون آورده شديد براي مردم » . دوم آنكه : چون روز قيامت شود وخدا همهء خلق را در يك حال جمع كند ، از پيغمبران

--> ( 1 ) . سورهء حجر : 72 . ( 2 ) . سورهء آل عمران : 110 .