حضرت أمير عليه السّلام فرمود : بده نامهء خود را كه در دست دارى ؛ پس شخصي از أصحاب خود را فرمود كه : برو با اين راهب ومترجمى به نزد أو ببر تا اين نامه را به عربى ترجمه كند وبنويسد ؛ چون نامهء مترجم را به نزد آن حضرت آورد فرمود با حضرت امام حسن كه : اى فرزند ! بياور آن كتاب را كه پيشتر به تو داده بودم ، چون امام حسن آن نامه را آورد فرمود : بخوان كه اين نامه به خطّ من است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرموده ومن نوشته‌ام وبه آن مرد فرمود : در نامهء ترجمه شده نظر كن ، چون مقابله كردند يك حرف اختلاف نداشت ، گويا يك شخصي گفته ودو شخص نوشته بودند . پس حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام حمد وثناى الهى نمود وفرمود : شكر مىكنم خداوندى را كه اگر مىخواست ومصلحت مىدانست قادر بود كه چنين كند كه اين امّت مختلف نشوند ، وشكر مىكنم خداوندى را كه ذكر مرا در كتابهاى گذشته ترك نكرده است ونام مرا نزد خود ودوستان خود بلند گردانيده است ؛ پس شيعيانى كه حاضر بودند شاد شدند وموجب مزيد ايمان وشكرگزارى ايشان گرديد « 1 » . مؤلف گويد : بشارات ولادت وبعثت با سعادت آن جناب زيادة از حدّ احصا است وبسيارى در أبواب آتيهء اين مجلد وساير مجلدات مذكور خواهد شد ان شاء اللّه تعالى .

--> ( 1 ) . كتاب سليم بن قيس 115 .