رأفت حضرت پروردگار ذو الجلال در بأم بيت الحرام ، دولت واقبالش آشيان كبوتران حرم ، دعاهاى بىريائى ساحت حريم رفعت وجلالش معتكف دلهاى پاك طينتان خالص الولا ، نسبت بحر بىانتها به كف دريا نوالش نسبت كف ودريا ونمايش خورشيد أنور در فضاء رأى اظهرش ، چون نمايش ذره‌اى از بيضا ، نسبت تيغ خورشيد مثالش هلال در أوج اقبال بر خويش مىبالد ، وبه گمان كمان رفيع مكانش قوس وقزح به رنگ‌آميزى خجلت مىكاهد ، خورشيد پاك گوهر اگر از رشك چتر نيك‌اخترش غمگين نگرديدى ، در فراش گلگون شفق به خون دل خويش ننشستى وسر اندوه بر بالين أفق نگذاشتى وچرخ بىقرار كه از رفعت إيوان رفيع بنايش چاك در جگر نداشتى ، روزى هزار دور برگرد سر چاكران بزمش گرديده منت داشتى ، اطلس فلك بطانهء سايبان إيوان جلالش ومنطقهء بروج كمربند يساولان مجلس بهشت مثالش ، سليمان شكوهى كه هدهد ناطقه در مديحش الكن ومرغ وما هي را قلادهء انقيادش در گردن است ، وصيت قهرش بساط بر هوا گسترده ، در أطراف جهان نداى روح رباى أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ « 1 » به مسامع سلاطين زمان رسانيده ، ومرغان فصيح بيان توصيف لطفش نامهاى محبت طراز بر پر اقبال بسته ، از روزنهء دلها به جانهاى ساكنان اكناف جهان فرمانها دوانيده ، طغراى يرليغ « 2 » بليغش إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ « 3 » سرمشق طبع قويمش حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ « 4 » ، قدم عقل دانا بر صرح ممرّد ثناى آن ، نتيجهء يكه‌تاز ميدان « لا فتى » در تزلزل وانديشهء دانشوران در احصاء فضايل بىانتهاء آن نوباوهء بوستان هَلْ أَتى « 5 » ، از روى عجز در تأمل مفخر سلاطين زمان ومشيد قوانين عدل واحسان ، رافع الويهء ملت بيضا ، ومؤسس قواعد شريعت ، غرّ الملك الملوك القاهرة وكاسر أعناق اكاسره ، رافع لواى

--> ( 1 ) . سورهء نمل : 31 . ( 2 ) . يرليغ : فرمان پادشاه . ( فرهنگ عميد 3 / 2528 ) . ( 3 ) . سورهء نمل : 30 . ( 4 ) . سورهء توبه : 128 . ( 5 ) . سورهء انسان : 1 .