در سنين جوانى ، همگى مىتواند مؤيد شهادت باشد . از آنجا كه امام يك چهرهء كاملا شناخته شده در سامرا بود ، هنگام رحلتش هاله‌اى از غم و بهت‌زدگى فضاى سامرا را فرا گرفت . احمد بن عبيد الله در روايتى كه قسمتى از آن پيش از اين ارائه شد ، اين صحنه را چنين وصف كرده : وقتى امام عسكرى عليه السّلام رحلت كرد ، صداى شيون و فرياد همه جا را فرا گرفت . مردم فرياد مىزدند : ابن الرضا رحلت كرد . آنگاه براى تدفين آماده شدند ، بازار به حال تعطيل درآمد . پدر من ( وزير معتمد عباسى ) ، بنى هاشم ، شخصيتهاى نظامى و قضايى و منشيان و مردم به سوى جنازه هجوم آوردند ، آن روز در سامرا قيامتى برپا بود . « 1 » با حضور امام عليه السّلام و پدرش - به مدت حد اقل 17 سال - در سامرا ، نه تنها مردم جذب آنان شده بودند ، بلكه بسيارى از شيعيان نيز بدين شهر هجوم آورده بودند . در چنين وضعيتى ، طبيعى بود كه هنگام رحلت آن حضرت ، سامرا يكپارچه در ماتم فرو رود و در سوگ از دست دادن فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بىتابى كند و عزا بگيرد .

--> ( 1 ) . كمال الدين ، ج 1 ، ص 43 ؛ نور الابصار ، ص 168 ؛ الغيبه ، طوسى ، ص 132