گرفتم و قبل از اين كه به سجستان برسم اين خبر به گوش حسين بن عبد الله نيشابورى ( والى ) رسيد و او در دو فرسخى شهر به استقبالم شتافت . نوشتهء حضرت را به او دادم ؛ آن را بوسيد و بر ديده نهاد و گفت : حاجتت چيست ؟ گفتم : خراجى به حكومت بدهكارم . حسين بن عبد الله دستور داد كه آن خراج را بر من بخشودند . افزون بر آن ، گفت كه تا والى است خراج از من نگيرند . سپس از زندگيم سؤال كرد و بعد به كارگزارانش گفت كه مستمرى در حق من قرار دهند . « 1 » على بن مهزيار نيز از جمله اصحاب امام جواد عليه السّلام است كه در اصل نصرانى بود و پس از آن كه اسلام آورد از خواص اصحاب امام رضا عليه السّلام و پس از ايشان ، از ياران امام جواد عليه السّلام شد . او اهل قريه‌اى در جنوب بنام هندوان - هنديجان فعلى - بود كه بعدها در اهواز اقامت گزيد . « 2 » بررسيهاى دقيق درباره روابط موجود ميان امامان شيعه عليهم السّلام و شيعيان آنها نشان مىدهد كه اين روابط از زمان امام رضا عليه السّلام به بعد رو به گسترش بوده است . اين مىتواند به معناى افزايش شيعيان در اين مناطق در عهد اين امامان باشد . اين گستردگى ارتباط بيش از هر چيز ناشى از سفر امام رضا عليه السّلام به خراسان و همچنين مديون شبكه وكلاى آن بزرگواران در مناطق مختلف ايران مىباشد . يكى از وكلاى آن حضرت ، ابراهيم بن محمّد همدانى است كه بنا به روايت كشى چهل بار به زيارت حج مشرّف شده است . « 3 » امام جواد عليه السّلام طى نامه‌اى به وى نوشت : قد وصل الحساب ، تقبّل اللّه منك و رضى عنهم و جعلهم معنا فى الدّنيا و الآخرة . « 4 » وجوه ارسالى به من رسيد ، خدا از تو قبول فرموده و از شيعيان ما راضى باشد و آنان را در دنيا و آخرت در جوار ما قرار دهد . از اين روايت به طور صريح ، مسئوليت مالى اين وكيل ، كه اموالى را از شيعيان دريافت مىكرد و براى امام ارسال مىداشت ، استفاده مىشود . امام در ادامهء اين نامه خطاب به وكيل مذكور مىنويسد : سفارش شما را به نضر ( بن محمد الهمدانى ) « 5 » كرده

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 5 ، ص 111 ؛ التهذيب ، ج 6 ، ص 336 ( 2 ) . مسند الامام الرضا عليه السّلام ، ص 315 ( 3 ) . همان ، ص 608 ( 4 ) . همان ، ص 611 ( 5 ) . تنقيح المقال ، ج 3 ، ص 271