پروردگارا ! تو در هر زمان امامى را پرچم براى بندگانت و چراغ راهنما در روى زمينت قرار دادى ، پس از آن كه رابطهء مستقيم ميان خودت و او بر قرار فرموده و او را وسيلهء رسيدن به رضاى خود نمودى و فرمانبردارى از او را واجب و از نافرمانى او بر حذر داشته و بر امتثال اوامر او دستور داده و از ارتكاب به نهى او منع كردى ، دينت را تأييد فرمودى . امامى كه به هيچ يك از بندگانت حق تقدم بر او و جدا شدن از وى را ندادى ، امامى كه تو محل امنى براى آنان كه روى به سوى تو مىآورند و ايمان محكمى براى آنان كه چنگ به ذيل عنايت و هدايت تو مىزنند و افتخار جهانيان و پناهگاه مؤمنين‌اش قرار دادى . . . پروردگارا ! كتاب و قوانين و شريعت خود و سنّت پيامبرت را به وسيلهء او بر پاى دار و هر آنچه از معارف و اصول دين تو را ستمكاران به ورطهء نابودى كشيده‌اند به وسيلهء او زنده فرما و آلودگيها و انحرافاتى كه به وسيلهء ستمكاران در راهت بوجود آمده به وسيلهء او از دامن دينت بزداى و خطرات راهت را به وسيلهء او از ميان بردارد . ما را براى او مطيع گردانده و در راه جلب رضايت او كوشا ساز . از جملات فوق به خوبى روشن است كه امام در صدد گسترش اعتقاد شيعى در مفهوم امامت ، به عنوان مهمترين مفهوم شيعى ، بوده است . مشابه اين تمجيدات را دربارهء اهل بيت ، در نهج البلاغه پيش از اين به مناسبتى در بحث از خلافت امام على عليه السّلام آورديم . همان‌گونه كه اشاره شد ، محدودهء دعاها به همين جا خاتمه نمىيابد ، بلكه اهداف عبادى و فكرى و سياسى ديگرى مورد نظر بوده است . اشاره به يك مورد فكرى مناسب است . به نقل اربلى ، امام سجاد عليه السّلام در مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مدينه نشسته بود . در اين لحظه متوجه شد كه گروهى در بحث اعتقادى خود ، خدا را به خلق او تشبيه مىكنند . امام از اين سخنان برآشفت ، از جا برخاست و كنار قبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رفت و شروع به خواندن دعايى كرد كه مضمون آن نفى عقيدهء تشبيه بود . آن حضرت چنين به درگاه خداوند تضرع كرد : إلهى بدت قدرتك و لم تبد هيئة فجهلوك و قدّروك بالتّقدير على غير ما أنت به