اين مطلب مورد انكار قرار گرفته است . از ميان آنها كسانى چون دكتر شريعتى را مىتوان نام برد كه برداشت سياسى خود را از دل مفهوم شهادت به دست مىآورد و در كنار آن رسما اين امر را كه امام حسين عليه السّلام براى تصاحب حكومت قيام كرده انكار مىكند . در اصل ، برداشت سياسى مىتوانست تحت اين عنوان باشد كه امام با اقدام فداكارانه‌اى كه انجام داد ، كوشيد تا مردم را به مبارزهء عليه حكومت وادارد . از اين زاويه ، گريه و عزادارى نيز نه به عنوان يك برداشت صوفيانه ، بلكه به عنوان يك اقدام سياسى مىتوانست مورد استفاده قرار گيرد . پذيرفتن اين امر كه امام همانند بسيارى از رهبران فداكار عالم خواسته است تا خون خود را براى آبيارى اسلام بريزد ، براى برخى از كسانى كه در برداشت سياسى راه افراط را پيموده‌اند ، دشوار بوده است . اين سؤال كه « كشته شدن حسين بن على عليه السّلام چگونه ممكن است باعث ترويج دين و پيشرفت اسلام شود » سؤالى است كه براى آقاى صالحى به صورت مشكلى در آمده است كه به قول خودش « هنوز براى ما حل نشده است . » « 1 » نامبرده نتايج مختلفى را كه مىتوان بر كشته شدن امام حسين عليه السّلام از قبيل رسوايى بنى اميه و يا نظاير آن مطرح كرد غير قابل قبول عنوان كرده است ، اما توضيح نداده است كه آيا اساسا ممكن است كه كسى به خاطر اين قبيل نتايج ، دست به چنين اقدام فداكارانه زده باشد . اگر در اصل اين مطلب ترديدى نباشد ، كه نيست ، ممكن است پذيرفت كه كسى كه خود چنين كرده ، نتايجى را در نظر داشته ، هر چند ممكن است از ديد ايشان آن نتايج محقق نشده باشد . اين نيز گفتنى است كه بسيارى از انقلابيونى كه در دهه‌هاى اخير دربارهء امام حسين كتاب نوشتند ، به راحتى پذيرفتند كه امام حسين عليه السّلام خواست خونش ريخته شود تا اسلام زنده گردد . در اين جمله مىتوان از شهيد هاشمىنژاد ياد كرد كه در كتاب درسى كه حسين به انسانها آموخت اين ديدگاه را پذيرفته است .

--> ( 1 ) . شهيد جاويد ، نعمت الله صالحى نجف‌آبادى ، تهران ، كانون انتشار ، ص 326 ( بحث آيا : كشتن امام به سود اسلام بود ؟ )