يك آگاهى پيشين با يك دستور ويژه در رفتن به سوى شهادت خاتمه يابد ، گرچه ممكن است به ظاهر منزلت امام از لحاظ معنوى بالاتر رفته باشد ، اما به همان مقدار بعد سياسى قضيه محدود مىشود . بهتر است به نقل توضيحات استاد مطهرى كه خود از طرفداران نظريه امر به معروف و نهى از منكر است بپردازيم ، خواهيم ديد كه نگرانى عمدهء استاد مطهرى افراط در برداشت صوفيانه و شخصى است : يكى از امورى كه موجب مىگردد داستان كربلا از مسير خود منحرف گردد و از حيّز استفاده و بهره‌بردارى عامهء مردم خارج شود و به بالاخره آن هدف كلى كه از امر عزادارى آن حضرت در نظر است منحف گردد اين است كه مىگويند حركت سيد الشهدا معلول يك دستور خصوصى و محرمانه به نحو قضيهء شخصيه بوده است و دستورى خصوصى در خواب يا بيدارى به آن حضرت داده شده است ؛ زيرا اگر بنا شود كه آن حضرت يك دستور خصوصى داشته كه حركت كرده ، ديگران نمىتوانند او را مقتدا و امام خود در نظير اين عمل قرار دهند [ دقت كنيد حساسيت بر سر برداشت سياسى از كربلا براى پيروان است ] و نمىتوان براى امام حسين عليه السّلام مكتب قايل شد ، بر خلاف اين كه بگوييم حركت امام حسين عليه السّلام از دستورهاى كلى اسلام استنباط و استنتاج شد . . . معمولا گويندگان براى اين كه به خيال خودشان مقام امام حسين عليه السّلام را با ببرند ، مىگويند دستور خصوصى براى شخص امام حسين عليه السّلام براى مبارزهء با شخص يزيد و ابن زياد بود و در اين زمينه از خواب و بيدارى هزارها چيز مىگويند . . . هر اندازه در اين زمينه خيال‌بافى بيشتر بشود از جن و ملك و بيدارى و دستورهاى خصوصى زياد گفته شود ، اين نهضت را بىمصرف‌تر مىكند . . . ما شرقيها مقام را به اين مىدانيم كه گفته شود فلان شخص اهل مكاشفه است ، اهل كرامت و معجزه است ، جن در تسخير دارد ، با فرشتگان تماس دارد . شك نيست كه امام حسين عليه السّلام داراى مقام ملكوتى است ، اما او داراى مقام جمع الجمعى است ، انسان كامل است ، مقام انسان از فرشته بالاتر است . . . « 1 »

--> ( 1 ) . حماسهء حسينى ، ج 3 ، صص 86 - 84 ؛ آقاى مطهرى در همانجا ص 388 نيز نوشته‌اند كه اقدام امام حسين عليه السّلام بر اساس دستور خصوصى نبوده بلكه منطق شهدا و فداكاران بوده است .