استدلال به آيهء شريفه تطهير ، لياقت اهل بيت - عليهم السلام - را براى احراز خلافت اظهار كرد . « 1 » اين استدلالى است كه از امام على عليه السّلام و فرزندش امام حسن عليه السّلام نيز نقل كرديم . همان شب ابن زبير از مدينه خارج شد ، و فرداى آن روز ، مأمورين حكومت به دنبال او رفتند . شب بعد امام حسين عليه السّلام نيز مدينه را ترك كرد . « 2 » اين سفر به همراهى تمامى اهل بيت عليه السّلام صورت گرفت و فقط محمد بن حنفيه در مدينه باقى ماند . « 3 » تاريخ حركت امام سوم شعبان سال شصت هجرى ذكر شده است . اين روز ، سالروز تولد آن امام عزيز بود . هنگامى كه امام وارد مكّه شد ، مردم شهر بسيار خوشنود شدند و حتّى ابن زبير ، كه خود داعيه رهبرى داشت ، در نماز امام و مجلس حديث او شركت مىكرد . « 4 » مكه پايگاه دينى اسلام بود و طبعا توجه بسيارى را به خود جلب مىكرد . در آنجا ، امام با افراد و شخصيتهاى مختلف در تماس بود و علل عدم بيعت خود را با يزيد بيان كرد . شيعيان كوفه پس از شنيدن خبر مخالفت امام با يزيد و آمدنش به مكه ، بسيار خوش‌حال شدند ؛ زيرا از سالها پيش انتظار چنين روزى را داشتند . آنها بعد از شهادت امام حسن عليه السّلام ، نامهء تسليت و دعوت براى امام حسين عليه السّلام فرستاده بودند ، اما امام قبول نكرده بود . اكنون مجلسى تشكيل داده و تعدادى از رهبران شيعه ، از جمله سليمان بن صرد و . . . در آن سخنرانى كرده و دعوت امام را به عراق مطرح كردند . همه موافق بودند . سليمان براى تأكيد از همه تعهد گرفت كه تخلف نكنند و همه تعهد دادند . « 5 » آنگاه چند تن از رهبران ، شيعه ، از جمله سليمان ، مسيب بن نجبة ، حبيب بن مظاهر ، رفاعة بن شداد ، عبد الله بن وال ، نامه‌اى به امام نوشته و از آن حضرت دعوت كردند تا به كوفه آيد . « 6 » امام در پاسخ نامه چيزى نفرمود . پس از مدتى نامه‌هاى ديگرى به طور

--> ( 1 ) . همان ، ج 5 ، ص 17 ( 2 ) . دينورى ، پيشين ، ص 228 ( 3 ) . الكامل فى التاريخ ، ج 4 ، ص 16 ؛ انساب الاشراف ، ج 4 ، ص 15 ( 4 ) . الفتوح ، ج 5 ، ص 37 ( 5 ) . تاريخ الطبرى ، ج 5 ، ص 261 - 260 ؛ الفتوح ، ج 5 ، ص 46 اين به جهت شهرتى بود كه آنها در عدم حمايت از على و فرزندش حسن از خود نشان داده و اينك براى تأكيد چنين تعهدى مىدادند . ( 6 ) . متن نامه در الكامل فى التاريخ ، ج 4 ، ص 20