آن هم بر جاى خود باقى است و آن ، چنين است كه نماز مغرب چون در سفر و حضر بايد تمام به جا آورده شود نافله‌هاى بعد از آن تمامى برجاست و بايد اداء شود ، و همچنين نماز صبح چون تمام است نوافل ما قبل آن هم برجاست . » امام عليه السلام سقوط نافلهء روز و عدم سقوط نافلهء شب را بيان كرده و علت سقوط نافله را تابع شكسته شدن نماز دانسته و نشكستن نماز مغرب ، و بعد از آن فرموده است : « اگر كسى بگويد : « چرا نماز عشاء كه قصر بايد خوانده شود نافله‌اش ساقط نيست ؟ » ، گفته مىشود : اين دو ركعت از پنجاه ركعت فرايض و نوافل نيست ، بلكه بر پنجاه ركعت فريضه و نافله اضافه شده است تا در مقابل هر ركعت از فريضه دو ركعت نافله باشد . » امام رضا عليه السلام بيان داشته كه نماز عشاء در سفر شكسته است ولى نافله‌اش كه دو ركعت نماز شكسته است ساقط نمىشود . جواب امام عليه السلام اين است كه نافلهء عشاء نزد شارع معادل يك ركعت نماز ايستاده است و بدين سبب جهت تكميل هر ركعتى از نماز واجب دو ركعت نافله را قرار دادند و به اين علت نافلهء عشاء از مسافر ساقط نمىشود و نماز شب را در اول شب مىخواند . امام رضا عليه السلام فرمود : « اگر كسى بگويد : « چرا براى مسافر و مريض جايز است كه نماز شب خود را در اول شب به جاى آورد ؟ » ، گفته مىشود : براى اينكه مسافر مشغولياتى دارد و بيمار هم ضعف و ناسلامتى دارد و در شب بايد استراحت كند ، لذا در اول شب براى آنان اداء نوافل جايز شده است تا مريض استراحت كند و مسافر هم به كار خود كه تهيهء اسباب و وسايل و پيمودن راه و طى طريق است برسد . »