( 1 ) نماز مسافر امام رضا عليه السلام فرمود : « اگر كسى بپرسد كه چرا نماز را در سفر بايد قصر كرد ، گفته مىشود : نمازهايى كه در آغاز امر واجب شده بود ده ركعت در شبانه روز بود و آن هفت ركعت زائد بعد به آنها اضافه شد . پس خداوند آن زيادت را به مسافر تخفيف داد براى سختى و رنج سفر و مشغولياتى كه او نسبت به انجام كارهايش و زحمت كوچ كردن و فرود آمدن در منازل بين راه دارد ، تا مبادا آن زيادى ركعات او را از كارهاى لازم كه براى آن سفر كرده است بازدارد . و اين قصر نماز رحمتى است از جانب خداوند عزّ و جل براى مسافران ، و عطوفت اوست بر آنان ، جز در نماز مغرب كه در آن تقصير نيست و بايد تمام به جا آورده شود زيرا آن خود يك بار قصر شده است . » امام عليه السلام حكمت كوتاهى نماز مسافر را بيان كرده است و آن به اين دليل بود كه مسافر در طول سفرش با زحمات و مشكلاتى روبه‌رو بود مخصوصا در رابطه با آن روزها كه وسايل نقليه منحصر به حيوانات و كشتى بود و هر دوى آنها موجب مشقّت و زحمت بود ، پس شارع نصف نماز چهار ركعتى را از مسافر حذف كرد از روى محبت به او و رحمت به بندگان . ( 2 ) مسافت موجب قصر مىشود امام رضا عليه السلام فرمود : « پس اگر كسى بپرسد : « چرا قصر در مسافرت هشت فرسخ مشخص شده نه كمتر و نه بيشتر ؟ » ، جواب آن است كه هشت فرسخ حدّى است كه مردم از