( براى به پا داشتن نماز بشتابيد ) ، رسيدن وقت نماز را به عموم شنوندگان اطلاع داده و اعلام مىنمايد ، و آن را در ميانهء چهار جمله پيش و چهار جملهء پس از آن ابلاغ مىكند ، و چهار جملهء مقدّم عبارت است از دو تكبير مكرّر و دو شهادت مكرر به توحيد و نبوّت ، و چهار جملهء مؤخّر كه عبارتند از « حىّ على الفلاح » مكرّر و « حىّ على خير العمل » مكرّر به معنى بشتابيد براى رستگارى و سعادتمندى ، و بشتابيد براى بهترين اعمال كه نماز است . سپس به سوى بهترين عمل خوانده است در حالى كه ترغيب كرده است در آن ، و سپس به گفتن دو بار تكبير و دو بار تهليل ( « اللّه اكبر » گفتن و « لا إله الّا اللّه » ندا دادن ) جملات بعد را مانند جملات قبل تكميل مىنمايد و كلام را با ذكر و ياد « اللّه » كه نام معبود يكتاست پايان مىدهد ، همچنان كه با ياد همان نام آغاز نمود . » « 1 » اسلام توجه زيادى به نماز كرده و آن را در رأس تمام شعائر دينى قرار داده است ، و اذان را براى اعلام دخول وقت قرار داده تا اينكه مسلمانان براى اداء اين فريضهء بزرگ آماده شوند و « حىّ على الصّلاة » را در اذان بعد از شهادتين قرار داده است و آن دعوت براى اقامهء نماز است ، همچنان كه دعوت به رستگارى و دعوت به بهترين عملها در قسمتهاى اذان است كه هر دو شامل نماز است از رستگارى ، و آن از بهترين اعمال است . ( 1 ) و . تهليل در آخر اذان : امام رضا عليه السلام فرمود : « اگر كسى بپرسد كه چرا در آخر « لا إله الّا اللّه » را قرار داد و « اللّه اكبر » را چنان كه در اول آن است قرار نداد ، گفته مىشود : بدان جهت كه در آخر جملهء « لا إله الّا اللّه » نام خداى تعالى است ، و او خوش داشت كه سخن به نام او پايان

--> ( 1 ) همان مأخذ .