تجاوز از قانون جلوگير باشد و نگذارد در ممنوعات داخل شوند و به فساد گرايند ، زيرا اگر اينچنين نبود ، هيچ‌كس از آنچه در آن لذت خود را مىيافت و منفعتى براى خويش مىديد و لو به فساد ديگرى تمام مىشد ، دست برنمىداشت و خوددارى نمىنمود ، پس خداوند براى آنان قيّم و سرپرست قرار داد تا آنان را از تباهى جلوگيرى كند و در صورت تخلّف ، عقوبت نمايد و حد زند و احكام را برقرار سازد . ( 1 ) و ديگر اينكه ما هيچ گروه و هيچ جمعيت و ملّتى را نمىيابيم كه به حيات و زندگى اجتماعى خود ادامه داده باشند مگر با داشتن سرپرست و رئيس براى امورى كه ناچارند از برپا داشتن آن ، چه در امر دنيايشان و چه در امر آخرتشان ، پس در امر حكمت بارى تعالى كه حكيم و درستكار است جايز نيست كه خلق را بدون رئيس و سرپرستى كاردان رها كند با اينكه مىداند چاره‌اى از تعيين آن نيست و بايد انتخاب گردد ، و بقا و دوام براى بقاى خلق بدون پيشوا ميسر نيست و با او و فرمانش دشمن را مىرانند و اموال عمومى را قسمت مىكنند و نماز جمعه و عبادات اجتماعى را به امامت او انجام مىدهند ، و اوست كه ظالم را از ظلم به مظلوم بازمىدارد . و علت ديگر اينكه اگر پيشوايى امين و حافظ و سرپرستى مورد اطمينان براى آنان قرار ندهد ملّيت و آيين به كلى نابود مىگردد و دين از بين مىرود و سنّت تغيير مىيابد و احكام تبديل و جا به جا و زير و رو مىشود و بدعتگذاران در آن دخل و تصرف مىكنند و ملحدان از آن مىكاهند و آن را بر مسلمانان مشتبه مىسازند ، و ما ديده‌ايم كه مردم ، مستضعف و كم بينش و كوتاه‌فكرند و كامل نيستند به اضافه اختلاف فهم و هواها و تشتّت‌آرائى كه دارند ، اگر بر آنها قيّم و سرپرست نگمارد كه نگهدارندهء آيينى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از جانب او آورده است باشد ، همگى به همان نحوى كه گفتيم و توضيح داديم تباه خواهند شد و شرايع و احكام و سنّتها و اساس دين و ايمان همه تغيير پيدا