( 1 ) الف . حكمت در امر خلق با اقرار به خدا امام رضا عليه السلام دلايل محكمى بيان كرد كه چرا بر بندگان اقرار به خدا و پيامبرانش و به آنچه كه از نزد او به آنان وحى گرديده واجب شده است . او عليه السلام فرمود : « اگر گوينده‌اى بگويد : « چرا خلق مأمور به اقرار به خدا و رسول و حجّت او و دستورهاى نازله از سوى او شده‌اند ؟ » ، گفته مىشود به علتهاى بسيار ، از جمله اينكه اگر كسى به خداى عزّ و جل اقرار نداشته باشد و از نافرمانى او دورى نجويد و از ارتكاب گناهان بزرگ خوددارى نكند و در آنچه شهوتش اقتضا مىكند و لذت مىبرد از كسى نهراسد و نيز از فساد كردن و ستمكارى ، و چون مردم چنين مفاسدى را بىپروا انجام دهند و هر شخص مرتكب اعمالى كه شهوتش را ارضا مىكند و هواى نفسش آن را مىطلبد بشود بدون اينكه براى خود مراقبى بينديشد ، در اين وقت بعضىها به يكديگر حمله مىكنند و زنا و غارت اموال و خونريزى و بىعفتى مباح مىشود و يكديگر را بدون حق مىكشند و ناچار در اين امر ، خرابى دنيا و هلاك مردم و فساد نسل خواهد بود . ( 2 ) و از جملهء آن علل يكى اين است كه خداى عزّ و جل حكيم است ، و حكيم نباشد و توصيف به حكمت نشود مگر اينكه فساد را تحريم كند و امر به صلاح نمايد و از ستم جلوگيرى كند و از فواحش نهى نمايد ، و منع از فساد و امر به صلاح و نهى از فواحش ممكن نيست مگر بعد از اقرار به خداى عزّ و جل و شناخت امركننده و نهىكننده . و اگر مردم اقرار به خداى عزّ و جل را ترك كنند و او را نشناسند ، پس نه امر به معروفى و نه نهى از منكرى ثابت مىشود زيرا نه امر كننده‌اى وجود دارد