الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى « 1 » . ( 1 ) جدّشان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آنها را قرينهء قرآن قرار داده است هنگامى كه فرمود : « من از ميان شما مىروم و دو چيز گرانبها در ميانتان باقى مىگذارم كه اگر به آن دو متمسّك شويد ، پس از من هرگز گمراه نگرديد : يكى از آنها از ديگرى بزرگتر است و آن كتاب خداست كه رشته‌اى است كه از آسمان به زمين متصل است ؛ و ديگر ، عترت من از خاندانم . اين دو هرگز از يكديگر جدا نمىشوند تا در كنار حوض كوثر مرا ملاقات كنند . پس بنگريد كه رفتار شما با آن دو چگونه خواهد بود بعد از من ؟ » « 2 » و نيز آنها را به كشتى نجات در اين جامعه نسبت داده و فرموده است : « هرآينه مثل اهل بيت من در ميان شما مانند كشتى نوح است كه هر كس بر آن سوار گرديد ، سالم ماند و هر كه آن را رها كرد ، غرق شد . براستى اهل بيت من در ميان شما مانند دروازهء حطّه در ميان بنى اسرائيل است كه هر كس از ميان آن مىگذشت ، آمرزيده مىشد . » « 3 » وقتى مأمون از عبد اللّه بن مطر كه از متفكّران و شاعران برجسته بود ، پرسيد : « عقيده‌ات راجع به اهل بيت پيامبر ( ص ) چيست ؟ » ، عبد اللّه با اين كلمات مشعشع پاسخ داد : « چه مىتوانم بگويم راجع به خاكى كه در آن آب رسالت فرو رفته و در آب وحى روييده است ؟ هيچ چيزى از آن جز مشك هدايت و عنبر دين‌دارى منتشر نخواهد شد . » اين كلمات طلايى قلب مأمون را تسخير كرد و در حضور امام رضا عليه السّلام دستور داد دهان عبد اللّه را پر از مرواريد كردند . « 4 » همهء ارزشهاى عالى و اصول واقعى كه انسان به آن مىبالد ، در اهل

--> ( 1 ) سورهء شورى ، آيهء 23 . ( 2 ) صحيح ترمذى ، ج 2 ، ص 308 ؛ اسد الغابه ، ج 2 ، ص 12 . ( 3 ) مجمع الزوائد ، ج 9 ، ص 68 ؛ الحليه ، ج 4 ، ص 306 ؛ تاريخ بغداد ، ج 2 ، ص 19 . ( 4 ) بحار الانوار ، ج 12 ، ص 71 .