چند شكيبايى ورزيدند و به سرانجامى كه آسايشى طولانى دارد گرايش يافتند اما به هنگام شب ، سرپا ايستاده و اشك بر گونه‌هايشان جارى ، به درگاه پروردگارشان مىنالند و در راه آزادى خويش ( از عذاب جهنم ) مىكوشند و اما به هنگام روز ، افرادى بردبار دانشمند ، نيكوكار و پرهيزگارند ، گويى چوبهء تيرى هستند كه ترس از خدا آنها را سر تا پا تراشيده و از بيم عبادت لاغر و نزار ساخته است ، بيننده بدانها نگرد و گويد كه بيمارند در حالى كه ايشان بيمارى ندارند و يا عقلشان در هم است ! بيقين ترس و بيم زيادى از ياد دوزخ و آنچه در آن است در نهاد ايشان درآميخته و آنان را دژم كرده است . . . » ( 1 ) براستى كه امام عليه السّلام آدميان را از دلبستگى به دنيايى كه سرچشمهء همهء خطاهاست ، برحذر داشته است و به پيروى از پارسايان ؛ از بندگان شايستهء خدا دعوت نموده از آنانى كه واقعيّت زندگى دنيا و سرانجام كار آن را كه زوال و فناست به خوبى شناختند و دانستند كه دنيا چيزى جز چند روز معدود نمىباشد تا آن كه آدمى در پيشگاه خدا حاضر شود و خداوند از رفتار وى در طول حياتش بپرسد تا جزايش دهد ؛ اگر عمل نيك داشته باشد پاداش نيك ، و اگر عملش بد باشد كيفر بد دهد ، از اين رو نيكان روى دل و عواطف خويش را به جانب خدا كردند و او را صميمانه اطاعت و عبادت نمودند . ( 2 ) 2 - امام عليه السّلام فرمود : « يا ابن آدم لا تزال بخير ما كان لك واعظ من نفسك ، و ما كانت المحاسبة من همك ، و ما كان لك الخوف شعارا ، و الحزن لك دثارا ، يا ابن آدم إنك ميت و مبعوث ، و موقوف بين يدي اللّه عز و جل ، و مسئول ، فأعدّ جوابا . . . » « 1 »

--> ( 1 ) درّ النّظيم : ص 137 ، تاريخ يعقوبى : 3 / 46 .