چشم حقارت نگريستن به اوست . پس از قتل عثمان ، مسلمانان باتفاق با امام امير المؤمنين پيشاهنگ عدالت اجتماعى در روى زمين بيعت كردند و اين بيعت همگانى بود ، و جشنهاى مردمى ، كه در مدينه و ساير شهرهاى اسلامى برپا شد ، بيانگر ميزان شادمانى و سرور مسلمانان نسبت به بيعت با امام عليه السّلام است چيزى كه در بيعت با خلفا نظير آن مشاهده نشده است . ( 1 ) موقعى كه مردم مسلمان با امام امير المؤمنين عليه السّلام بيعت كردند ، قواى اشرافى قرشى بشدت ناراحت شدند و اين ناراحتى به خاطر آن بود كه مىترسيدند اموالى را كه در ايام حكومت عثمان اختلاس كرده‌اند ، ديرى نخواهد پاييد كه امام عليه السّلام مصادره خواهد كرد ، از اين رو انجمنها برگزار كردند و رايزنيها نمودند تا به اين نتيجه رسيدند كه خون عثمان را مطالبه كنند و امام عليه السّلام را به پناه دادن قاتلان عثمان متهم كنند و در برابر آن حضرت اعلان قيام مسلّحانه كنند و بانو عايشه را وسيله قرار دادند و از او سرپوشى براى آشوب خود ساختند تا تبليغات خود را به هر نحو كه مىخواهند شكل دهند و اين گروه همان كسانى هستند كه در طول تاريخ باعث گرفتارى شدند ، به هر حال آنان رهبرى اين حركت و سردمدارى قواى مسلّح خود را به عايشه سپردند و عموم امويان و در رأس همه ، مروان ، به شورشيان پيوستند و دسته جمعى به سمت بصره حركت كردند و حكومت بصره را در اختيار گرفتند و امام امير المؤمنين عليه السّلام با عجله سپاهى براى پايان دادن به اين سركشى گسيل داشت و پس از نبرد هولناكى كه مورخان نقل كرده‌اند قواى عايشه از هم پاشيد و عايشه دستگير شد و سران برجستهء سپاه او و در رأس همه مروان نيز دستگير شدند تا اين كه حسنين عليهما السّلام نزد پدرشان واسطه شدند تا او را رها كند و امام عليه السّلام نيز او را مورد عفو قرار داد و مروان نيز با تمام افراد خانواده و بستگان خود به شام يعنى پناهگاه امويان گريخت و با پسر عمويش معاويه در آنجا زندگى مىكرد تا اين كه به همراه معاويه براى مبارزه با حكومت مشروع اسلام ، در سپاه وى به صفين رفت و پس از