فضيلت صحابهء پيامبر ( ص ) و علو مقام و مرتبه‌شان به ميزان ارتباط آنان به عترت طاهره بستگى دارد زيرا عبد الرحمن بن حجاج روايت كرده ، مىگويد : ما در مجلس ابان بن تغلب بوديم در آن ميان جوانى وارد شد و رو به ابان كرد و گفت : « اى ابو سعيد ، بگو ببينم چند تن از اصحاب پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - با على بن ابى طالب همعقيده بودند ؟ . . . » ابان مقصود او را فهميد و در پاسخ او گفت : « گويا تو مىخواهى فضل و برترى على عليه السلام را نسبت به كسانى از اصحاب رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - را كه از او پيروى كردند ، بدانى . . . » آن جوان فورا گفت : « همين طور است . . . » آنگاه ابان در حق امام عليه السلام جوابى آگاهانه داد و فرمود : « به خدا سوگند كه ما براى صحابه فضيلتى جز به پيروى ايشان از على نمىشناسيم . » « 1 » حقا كه امام امير المؤمنين عليه السلام رهبر حكمت و عدالت در جهان اسلام بود و او ميزان و وسيلهء سنجشى است كه ارزش افراد به او شناخته مىشود ، بنابراين هر كس صميمانه او را دوست بدارد به فضيلت بزرگى دست يافته و هر كه او را دشمن بدارد از حق و حقيقت منحرف گشته و بيراهه رفته است . از جمله مظاهر دوستى ابان نسبت به ائمهء اطهار و اهل بيت پيامبر - صلى اللّه عليه و آله - آن است كه وى بر گروهى گذر كرد و آنها به خاطر اين كه از امام ابو جعفر باقر عليه السلام روايت مىكرد شروع به بدگويى او كردند و او به ايشان ريشخند زد و گفت : « چگونه مرا به خاطر روايتم از مردى سرزنش مىكنيد كه چيزى از او نپرسيدم مگر آن كه مىفرمود : رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - چنين فرمود . » « 2 »

--> ( 1 ) حياة الامام محمد باقر : 2 / 192 . ( 2 ) حياة الامام الباقر : 2 / 193 .