و در آن غريب و تنها سر فرود مىآورد در حالى كه غمهاى هجران او را در ميان گرفته است . هول و وحشت قيامت از هر چيزى بيمناكتر است ، آن هنگامى كه آدميزاد را براى حساب بطلبند . هر كار خوبى كه انجام داده و هر بدى كه مرتكب شده است همه را در نامهء عملش بيابد . اگر توجه كنيم هم اكنون وقت توشه گرفتن فرا رسيده و هنگام بهره‌بردارى از باقيماندهء جوانى است . » « فعقبى كل شيء نحن فيه * من الجمع الكثيف إلى الشتات و ما حزناه من حل و حرم * يوزع في البنين و في البنات و في من لم نوهلهم بفلس * و قيمة حبة قبل الممات و تنسانا الأحبة بعد عشر * و قد صرنا عظاما باليات كأنا لم نعاشرهم بود * و لم يك فيهم خل مؤات » ( 1 ) « بنابراين سرانجام همه چيز محيط ما از حالت جمع فشرده و انبوه به سوى پراكندگى است . و چه اندوهبار است كه ، بازماندهء ما از حلال و حرام در ميان پسران و دختران تقسيم مىشود ! و در ميان كسانى كه ما پيش از مردن آنان را به مقدار فلس و ارزش دانه‌اى بها نمىداديم . دوستانمان پس از ده سال چنان ما را از خاطر مىبرند و ما به صورت