« اما حق كسى كه از او چيزى مىطلبد ، آن است كه اگر چيزى داد ، با تشكر و قدردانى از لطفى كه كرده بپذيرد و اگر نداد عذر او را بپذيرد و با خوشبينى تلقّى شود . و بدان كه اگر او چيزى نداده از مال خود نداده است و كسى را به خاطر ندادن مال خود ، نمىشود ملامت كرد ، هر چند كه ستمكار باشد ، چون انسان بسى ستمگر و ناسپاس است . » امام عليه السلام به حقى كه طرف سؤال بر سائل دارد اشاره فرموده و اين كه از حقوق اوّليهء وى آن است كه سائل از وى متشكر باشد و به خاطر احسان و اكرامى كه كرده براى او دعا كند و اگر چيزى نداد با خوشبينى تلقّى كند ، همچنان كه اگر كسى با وجود قدرت و تمكن ، به سائل چيزى ندهد در حقيقت خويشتن را از مال خود محروم داشته است ، زيرا كه خداى تعالى به صدقه‌دهندگان بيشترين اجر و ثواب را وعده داده است . ( 1 ) 47 - حق كسى كه باعث خشنودى تو شده است « و أما حق من سرك اللّه به و على يديه ، فإن كان تعمدها لك حمدت اللّه أولا ثم شكرته على ذلك بقدره في موضع الجزاء ، و كافأته على فضل الابتداء ، و ارصدت له المكافأة ، و إن لم يكن تعمدها حمدت اللّه و شكرته ، و علمت أنه منه ، توحدك بها ، و أحببت هذا إذا كان سببا من أسباب نعم اللّه عليك ، و ترجو له بعد ذلك خيرا ، فإن أسباب النعم بركة حيث ما كانت ، و إن كان لم يعتمد ، و لا قوة إلا باللّه . . . » « اما حق كسى كه خداوند او را باعث مسرّت و شادى تو ساخته و تو را به دست او شادمان كرده است اين است كه اگر براستى او قصد شادى تو را داشته ، خدا را شكر كنى و به اندازهء كافى از او سپاسگزار باشى و به خاطر آغاز چنين خدمتى از طرف او ، متقابلا تو نيز باعث خشنودى او را فراهم كنى و در صدد جبران خدمت او برآيى . اما اگر او چنين قصدى را نداشته