زيرا مسامحه كارى و امروز و فردا كردن در پرداخت دين نوعى ظلم و حرام است و اگر تنگدست است بايد با زبان خوش و بهترين برخورد با او روبرو شود و از او معذرت بخواهد و ناتوانى خودش را به اطلاع او برساند و بگويد كه من قادر به بازپرداخت نيستم ، اما برخورد با سخنان درشت و الفاظ ناروا باعث بستن در خير و نيكوكارى و نوعى از فرومايگى است كه از بىارزشترين صفات و از مغضوبترين اعمال در نزد خداست . ( 1 ) 36 - حق دوستى كه با او معاشرت دارى « و أما حق الخليط فأن لا تغره ، و لا تغشه ، و لا تكذبه ، و لا تغفله ، و لا تخدعه ، و لا تعمل في انتقاصه ، عمل العدو الذي لا يبقى على صاحبه ، و أن اطمأن إليك استقصيت له على نفسك ، و علمت أن غبن المسترسل ربا و لا قوة إلا باللّه . . . » « اما حق كسى كه با تو رفت و آمد دارد ، آن است كه او را نفريبى و با او دغل‌بازى نكنى و دروغ نگويى و غفلت‌زده نكنى و نيرنگ نزنى ، و همچون دشمنى با او رفتار نكنى كه براى شكستن طرف از هيچ چيز فروگذار نيست و اگر به تو اعتماد كرد هر كارى از دستت برآمد ، برايش انجام ده ، و بدان كه فريفتن كسى كه به تو اعتماد كرده نوعى رباخوارى است ، و هيچ نيرو و توانى جز به خدا نيست . » اما دوست معاشرى كه با تو شريك در مال مشتركى است ، امام عليه السّلام حقوقى به شرح زير بيان فرموده است : 1 - مبادا در مالى كه به او مىفروشد ، او را فريب دهد . 2 - حق ندارد در فروش مال خود ، به او غش وارد آن كند . 3 - در آنچه مىگويد ، دروغ‌پردازى نكند . 4 - در هيچ كارى از كارهاى مربوط به جنس مورد معامله او را فريب