عفوك و لذّة مغفرتك ، و اقرر اعيننا يوم لقائك برؤيتك ، و اخرج حبّ الدّنيا من قلوبنا كما فعلت بالصّالحين من صفوتك و الأبرار من خاصّتك يا ارحم الرّاحمين ، و يا اكرم الأكرمين . » « خداوندا ! ما را در اين سراى دنيا منزل ، دادىسرايى كه به مكر و حيله بر سر راه ما چاهها كنده و دست آمال و آرزوها به رشته‌هاى فريبش آويخته است ، از تو درخواست داريم كه ما را از فريفته شدن به زخارف دنيا و زر و زيورش نگهدارى ، زيرا كه اين دنيا طالبانش راه هلاك مىسازد و واردانش را نابود مىكند ، دنيايى است پر از آفات و رنج و نكبتها . ( 1 ) خداوندا ! ما را با توفيق پارسايى و بىعلاقگى به دنيا از شرّ و فساد آن حفظ كن و از تن ما جامه‌هاى مخالفت با اوامر خودت را بيرون كن و به حسن كفايت خويش عهده‌دار امور ما باش و از رحمت بىمنتها و عطاى جاودانه‌ات بر نعمت ما بيفزا و از مواهب بخشش خود جوايز و نصيب ما را افزون كن و در باغ دلهاى ما نهالهاى عشق و محبّت خودت را بنشان و انوار معرفت خويش را براى ما به حد كمال برسان و حلاوت عفو و لذّت بخشش خودت را بر ما بچشان و در روز لقايت چشم ما را به شهود جمال خويش روشن گردان و محبّت دنيا را از دل ما بيرون كن بطورى كه با شايستگان و بندگان نيكوكار و ويژگان درگاهت رفتار مىكنى به حق رحمت و بخشايشت اى بخشنده‌ترين بخشايندگان و اى بزرگوارترين بزرگواران . » در اينجا سير ما در مناجاتهاى امام عليه السّلام با آفريدگار بزرگ پايان مىگيرد در حالى كه همين مناجاتها تجسّم‌بخش روحانيت امام است و ميزان ارتباط آن حضرت به خداى متعال و گسستن او را از غير خدا به خوبى نشان مىدهد .