كه درماندگان به خلوت تو راه يافتند و اى مهربانترين كسى كه گريختگان به سوى تو پناه آوردند ، اى خداى مهربان ، من به ساحت عفو و بخشندگيت رو آورده و دست نياز دراز كرده‌ام و به دامن احسانت چنگ زده‌ام پس خداوندا ! اميدم را نااميد مكن و مرا دچار زيان و حرمان مفرما اى شنوندهء دعاها اى بخشنده‌ترين بخشايندگان . . . » ( 1 ) امام عليه السلام در اين مناجات به خداى تعالى توسل جسته و از او درخواست كرده تا عواطف رحمت خويش و شفاعت پيامبرش را نصيب او گرداند و اين دو را وسيلهء وصول به رضوان و مغفرت خويش قرار دهد ، و زندگى عطرآگين و ارزندهء او را ختم بخير گرداند و او را در آخرت ، در سراى كرامت خود منزل دهد و از برگزيدگان بندگان منتخب و نيكوكار خود قرار دهد . ( 2 ) مناجات يازدهم اين مناجات معروف به « مناجات نيازمندان » است ، امام عليه السلام در اين مناجات فقر و نياز خود را به پيشگاه خداى تعالى ابراز داشته است : « الهي كسري لا يجبره الّا لطفك و حنانك ، و فقري لا يغنيه الّا عطفك و احسانك ، و روعتي لا يسكّنها الّا امانك ، و ذلّتي لا يعزّها الّا سلطانك ، و امنيتي لا يبلّغنيها الّا فضلك ، و خلّتي لا يسدّها الّا طولك و حاجتي لا يقضيها غيرك ، و كربي لا يفرّجه سوى رحمتك ، و ضرّي لا يكشفه غير رأفتك ، و علّتي لا يبرّدها الّا وصلك ، و لوعتي لا يطفيها الّا لقاؤك و شوقي اليك لا يبلّه الّا النّظر الى وجهك و قراري لا يقرّ دون دنوّي منك ، و لهفتي لا يردّها الّا روحك ، و سقمي لا يشفيه الّا طبّك ، و غمّي لا يزيله الّا قربك ، و جرحي لا يبرؤه الّا صفحك ، و رين